María Alicia Crespí González (1922-2012) była pionierką w dziedzinie inżynierii chemicznej i pierwszą kobietą na stanowisku profesora w Wyższej Szkole Technicznej w Hiszpanii.
Urodziła się w Pontevedra, pochodziła z rodziny wybitnych naukowców i studiowała u sióstr Doroteas w Pontevedra. Ukończyła studia chemiczne w Santiago i obroniła pracę doktorską z inżynierii chemicznej na Wydziale Nauk Ścisłych.
Po uzyskaniu stopnia doktora rozpoczęła karierę w Piritas Españolas w Narodowym Instytucie Przemysłu, gdzie ostatecznie została kierownikiem Sekcji Procedur w Wydziale Badań Przemysłowych.
Jej niestrudzone pragnienie niezależności ekonomicznej doprowadziło ją do zaistnienia w świecie nauki. W latach 1957-1984 prowadziła badania i projekty w Nuclear Energy Board, obecnie CIEMAT, koncentrując się na zapobieganiu skażeniom w obiektach jądrowych.
W 1975 r. osiągnęła kamień milowy, kiedy otrzymała katedrę inżynierii elektrycznej w madryckiej Szkole Architektury, stając się pierwszym profesorem w Wyższej Szkole Technicznej w Hiszpanii. Wyróżniła się również projektami oświetlenia i klimatyzacji środowiskowej dla tak charakterystycznych miejsc, jak Luwr i Prado, a także wykładała w Wyższej Szkole Handlowej w Ciudad Real.
Przez całe życie María Alicia organizowała sympozja, pisała liczne artykuły i kierowała seminarium na temat warunków środowiskowych muzeów w Muzeum w Pontevedra, gdzie chciała pozostawić swoje dziedzictwo. Pasjonowała się kulturą we wszystkich jej przejawach, lubiła muzykę, sztuki piękne i archeologię.
Była również szczęśliwą żoną Ángela Gonzáleza Ferrero, któremu zapisała część swojego majątku, a resztę instytucjom kulturalnym, Muzeum Prowincji Pontevedra i podmiotom katolickim, takim jak Caritas i Zgromadzenie Zakonników Santa Dorotea, gdzie była wykształcona. To ostatnie można wytłumaczyć faktem, że utrzymywała bliskie relacje z tym zgromadzeniem zakonnym, zwłaszcza z siostrą Milagros Ramiro, jej duchową matką, którą odwiedzała w Pontevedra.
