W Kazaniu na Górze, czytaniu z Ewangelii na uroczystość Wszystkich Świętych, którą dziś obchodzimy, Jezus daje nam “program” świętości. Aby wspiąć się na górę świętości, potrzebujemy zachęty, działania Ducha Świętego. Bez Jego łaski szybko byśmy się zmęczyli i poddali. To Duch Święty inspiruje w nas zarówno pragnienie świętości, jak i skuteczną wolę dążenia do niej. Jezus jednak nakreśla nam drogę życia, którą Duch inspiruje w tych, którzy prawdziwie podążają za Jego natchnieniami. A ponieważ świętość jest jak wspinaczka na górę, Jezus sam wchodzi na nią, aby powiedzieć nam, jak mamy żyć, aby ją osiągnąć.
“Usiadł, a Jego uczniowie przystąpili do Niego.”. Jezus przemawia do nas ze swojego “stołu”, jako nauczyciel. Tylko On zna drogę do świętości, ponieważ tylko On jest pośrednikiem, drabiną, drogą między ziemią a niebem (por. 1 Tm 2, 5; J 1, 51; 14, 6). Tylko On zna drogę do domu Ojca (J 14, 2). Dlatego zamiast wyczerpywać się w próbach wymyślania własnej drogi do nieba, najlepsze, co możemy zrobić, to “zbliżyć się” do Jezusa, przez którego docieramy do Ojca (J 14, 6).
Pierwsze cztery błogosławieństwa odnoszą się do pokory, do uznania własnego duchowego ubóstwa. Jeśli jesteśmy ubodzy w duchu, puści sami siebie, pozwalamy Bogu, aby nas wypełnił. Płaczemy, ponieważ nic na tej ziemi nie może nas zaspokoić, i jesteśmy boleśnie świadomi własnej grzeszności i zła, które nas otacza, którego nie możemy pokonać o własnych siłach. Jesteśmy potulni, pokojowo akceptując nasze ograniczenia i niedoskonałą sytuację, w której się znajdujemy, ale zawsze ufając Bogu. I łakniemy i pragniemy sprawiedliwości, by żyć tak, jak Bóg chce, abyśmy żyli, i by społeczeństwo funkcjonowało tak, jak On chce, zawsze wiedząc, że tylko On może zaspokoić nasz głód i pragnienie i przynieść pozytywne zmiany.
Ale ta świadomość własnych potrzeb prowadzi nas do dostrzegania potrzeb innych. Prowadzi nas do miłosiernego i czystego serca, które pragnie dawać innym, a nie tylko szukać ich egoistycznej przyjemności. Dążymy do budowania pokoju w społeczeństwie, pokoju, który dał nam sam Chrystus (por. J 14,27; 16,33; 19-21,26). I odważnie ofiarowujemy Chrystusa innym, nawet za cenę prześladowań.
Żyjąc Błogosławieństwami, my również będziemy pośród tej rzeszy.“że nikt nie mógł liczyć”Być może nieznane światu, lecz znane Bogu, który, jak czytamy w pierwszym dzisiejszym czytaniu, woła chwałę Bogu w niebie, dziękując za zbawienie, które przychodzi jedynie przez Jego Syna Jezusa Chrystusa”.
