O Piotrze i Pawle mamy wiele wzmianek w Piśmie Świętym i wiele słów napisanych ich ręką lub przekazanych jako ich własne. W tych tekstach mówi się o ich osobowościach, o ich zaletach i wadach, nawet o ich grzechach, o ich wielkiej różnorodności jako osób.
Historia powołania każdego z nich i zadania powierzone im przez Pana są bardzo różne. Piotr spotkał Jezusa na początku Jego posługi i natychmiast powierzono mu rolę kamienia węgielnego nowego Kościoła. Poznał go w normalny sposób, przez Chrzciciela i jego brata Andrzeja. W drodze doświadcza swojego żywiołowego charakteru, który pełen wiary każe mu wykrzyknąć: "Ty jesteś Chrystus, Syn Boga żywego", i jest chwalony przez Jezusa: "Błogosławiony jesteś Szymonie, synu Jonasza".. Ale kiedy powiedział do niej, z brakiem wiary: "To ci się nigdy nie przytrafi! sprzeciwiając się boskiemu planowi krzyża i zmartwychwstania dla naszego zbawienia, zasługuje na swój wyrzut: "Odejdź ode mnie, szatanie!".. Znowu jest to impuls domniemania: "Życie swoje oddam za ciebie! mówi krótko przed trzykrotnym zaprzeczeniem.
Paweł spotkał go w niezwykły sposób, w drodze do Damaszku, wiele lat po jego wniebowstąpieniu do nieba. To wydarzenie zmieniło jego życie, ponieważ był w drodze do uwięzienia pierwszych chrześcijan. Przechodzi od doświadczenia bycia tym, który nakazał ukamienowanie Szczepana, do światła, w którym rozumie, że prześladuje Jezusa w Kościele, który jest jego ciałem: "Ja jestem Jezus, którego prześladujecie. Wie, że swoją Ewangelię otrzymał bezpośrednio od Chrystusa. W liście do Galatów czytamy: "Powiadam wam, bracia, że Ewangelia, którą wam głosiłem, nie jest czymś ludzkim; nie otrzymałem jej bowiem ani nie nauczyłem się jej od żadnego człowieka, lecz przez objawienie Jezusa Chrystusa".
Oświecony przez Chrystusa nie biegnie na spotkanie z apostołami: wycofuje się do Arabii, potem wraca do Damaszku i dopiero po trzech latach udaje się do Jerozolimy, by spotkać Piotra i przebywać z nim przez piętnaście dni. Następnie, po czternastu latach, na mocy objawienia, wraca do Jerozolimy i wystawia władzom Kościoła Ewangelię, którą głosi, aby nie biec na próżno. Uznają, że Paweł otrzymał bezpośrednio od Boga misję głoszenia Ewangelii poganom.
Jeśli u Piotra od początku obecny jest wymiar instytucjonalny Kościoła, z jego ludzkimi ograniczeniami, u Pawła widzimy wymiar charyzmatyczny i ducha proroctwa, z jego potrzebą, od czasu do czasu, zweryfikowania go z wymiarem hierarchicznym. Kierując się swoją charyzmą i duchem wolności, Paweł jest w stanie poprawić Piotra na oczach wszystkich w Antiochii. We wspólnej uroczystości Piotra i Pawła podkreśla się, że w Kościele istnieje instytucja i proroctwo, i że muszą one iść razem.
