Ludzkie istnienie ma w sobie niezgłębione głębie, w które trudno zajrzeć. To właśnie one wywołują w nas zawroty głowy, poczucie niepewności kogoś, kto nie zna ostrych krawędzi i przeszywających kształtów, które rzeźbią ich ostrą krawędź. Tajemnica bólu jest jedną z tych głębi. Być może jedną z najgłębszych i najbardziej niezrozumiałych, gdzie rozum często przegrywa walkę i, paradoksalnie, tą, która odzwierciedla najprawdziwszy obraz każdego z nas.
Życie niesie ze sobą ból; życie rodzi się z bólu, a jednak ludzkość odczuwa naturalną odrazę do czegoś, co doświadczane bez sensu, nie znajduje wytłumaczenia w powołaniu do pełni, wplecionym w duszę ludzką jako obraz Boga. Dlatego to do Boga kieruje się odwieczne pytanie o sens cierpienia, jak wskazał święty Jan Paweł II w swoim Liście Apostolskim. Salvifici Doloris: "Dlaczego zło? Oba pytania są trudne, gdy człowiek zadaje je sobie, tak jak i wtedy, gdy człowiek pyta Boga. Człowiek bowiem nie zadaje tego pytania światu, choć cierpienie często z niego wynika, lecz Bogu jako Stwórcy i Panu świata. Chrystus daje odpowiedź na pytanie o cierpienie i jego sens nie tylko swoim nauczaniem, czyli Dobrą Nowiną, ale przede wszystkim własnym cierpieniem.
Dla tych, którzy uważają, że chrześcijanie “dążą do cierpienia”, lub dla tych, którzy wręcz przeciwnie, oskarżają ich o ukrywanie mniej przyjemnej strony świata pod swego rodzaju błogim pocieszeniem, krzyż pozostaje odpowiedzią. Taką właśnie odpowiedź otrzymał Szymon Cyrenejczyk, ten, który “przypadkiem przechodził” i który został “zmuszony” do niesienia krzyża Chrystusa. Ewangelie nie odnotowują ani jednego słowa Szymona Cyrenejczyka – ani skargi, ani sprzeciwu. Jest on człowiekiem milczenia, tym, który towarzyszył krokom potępienia, które nie było jego własnym… lecz było dla niego.
Życie Boga przechodzi przez krzyż, ale nie jako symbol śmierci czy rozpaczy, lecz jako klucz do Życia. Jak głosi punkt medytacji towarzyszący Drugiej Stacji Drogi Krzyżowej. Droga Krzyżowa napisane przez św. Josemaríę “W powietrzu unosi się rodzaj lęku przed Krzyżem, Krzyżem Pańskim. Ludzie zaczęli nazywać wszystkie nieprzyjemne rzeczy, które przytrafiają się w życiu, „krzyżami” i nie wiedzą, jak znosić je ze zrozumieniem dzieci Bożych, z nadprzyrodzoną perspektywą. Usuwają nawet krzyże, które nasi dziadkowie postawili przy drogach…! W Męce Pańskiej Krzyż przestał być symbolem kary, a stał się znakiem zwycięstwa. Krzyż jest symbolem Odkupiciela: in quo est salus, vita et resurrectio nostra”W tym tkwi nasze zdrowie, nasze życie i nasze zmartwychwstanie”.
Życie i śmierć. Krzyż i światło. Ból i radość. Antonimy ludzkiego życia, które samo w sobie jest sprzecznym paradoksem dwóch rzeczy stanowiących jedno. Chrześcijanin wie, że nie chodzi o “szukanie” bólu, ale o akceptację tego, co przychodzi, towarzyszenie i pocieszanie cierpiących: o bycie w końcu milczącym Szymonem Cyrenejczykiem.
