Ten nowy ruch społeczny, kulturalny i kościelny, który niektórzy nazywają “zwrotem katolickim”, ledwo się rozpoczął, a już niektórzy go zabili, pogrzebali i odprawili mszę pogrzebową. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że Chrystus spędził połowę swojego życia, mówiąc o żniwach i sianiu (ze wszystkim, co to oznacza w kwestii czekania i cierpliwości), to ironią jest, że nasze społeczeństwo Kliknij i odbierz Chcę, żeby zmiana nastąpiła teraz, bez czekania… i może jak najszybciej przejść do innego ekranu.
Rok 2026 rozpoczyna się, i nie da się zaprzeczyć, pod wpływem pewnego nurtu optymizmu w Kościele, wywołanego uświadomieniem sobie, że bardziej wbrew nam niż dzięki nam istnieje część społeczeństwa, której postmodernistyczny nihilizm nie jest już w stanie oszukać i która w taki czy inny sposób zwraca się ku wierze; albo przynajmniej ku antropologii opartej na chrześcijaństwie, strażniczce Piękna, które jest “zawsze starożytne i zawsze nowe”.
Nie tylko różnorodne formy wyrazu kulturowego w filmie, muzyce i mediach społecznościowych ożywiły poszukiwanie Boga, czyli duchowość, jako “temat do poruszenia”. Widać to również w znacznej części pracy duszpasterskiej, która stoi przed wyzwaniem dojrzałego i świadomego odpowiadania na pytania tysięcy ludzi, którzy szukają i pragną znaleźć “jasne rzeczy” w Kościele: konkretne zaangażowanie, sposoby życia wykraczające poza uproszczone, pozytywne nastawienie „wszystko ujdzie” oraz troskę o innych, wykraczającą poza puste slogany.
Piłka, którą my, katolicy, mamy na boisku, jest ze skóry, a nie z pianki, i kiedy cię uderzy, czasami boli. Przekazywanie depozytu wiary oznacza odpowiadanie na pytania, które Leon XIV porusza w swoim poruszającym liście apostolskim. W Unitate fidei na temat Credo nicejsko-konstantynopolitańskiego:
"Co Bóg dla mnie znaczy i jak świadczę o mojej wierze w Niego? Czy Bóg jest naprawdę jedynym Panem życia, czy też istnieją bożki ważniejsze niż Bóg i Jego przykazania? Czy Bóg jest dla mnie Bogiem żywym, bliskim w każdej sytuacji, Ojcem, do którego zwracam się z dziecięcą ufnością? Czy jest On Stwórcą, któremu zawdzięczam wszystko, kim jestem i co posiadam, którego ślady odnajduję w każdym stworzeniu? Czy jestem gotów dzielić się dobrami ziemi, które należą do wszystkich, sprawiedliwie i sprawiedliwie? Jak traktuję stworzenie, które jest dziełem Jego rąk?”Aby odpowiedzieć na te pytania, każdy z nas musi dokonać prawdziwego rachunku sumienia i znaleźć sposób życia, który – nie wiem – stanie się częścią kulturowego “zwrotu katolickiego”, ale na pewno zmieni nasze życie.
