P. Matteo Curina: "Nie porzuca się dawnego życia bez powodu: zostawia się wszystko, aby pójść za Panem".

Brat Matteo Curina, lat 38, postanowił zostawić wszystko, by pójść za Jezusem. Zrobił to w wieku 24 lat, stając się bratem franciszkaninem. Teraz mieszka w klasztorze, z innymi braćmi franciszkanami, z dala od swojego miasta, rodziny i przyjaciół. Ale, jak twierdzi, nic nie stracił. Przeciwnie, zyskał wszystko, oddając swoje życie Bogu i innym.

Picture of Leticia Sánchez de León

21 de kwiecień de 2023

5 min de lectura

Wspólnota franciszkańska przy parafii św. Grzegorza VII w Rzymie. Fra Mateo jest drugi od lewej

Matteo Curina pochodzi z Pesaro, miasta położonego 60 km na północ od Pesaro. Loreto. Z wielką prostotą opowiada, że wychował się w wierzącej rodzinie. Do klasztoru franciszkańskiego wstąpił w 2008 roku, mając zaledwie 24 lata. Obecnie mieszka z sześcioma innymi braćmi: o. Diego, proboszczem i przełożonym (w terminologii franciszkańskiej nazywany jest "gwardianem"), o. Marco, o. Mauro, o. Francesco i o. Manuel. Niedawno obronił doktorat z teologii dogmatycznej na Uniwersytecie Gregoriańskim i wykłada w Instytucie Teologicznym w Asyżu, a także jest wikariuszem parafialnym w parafii św. Grzegorza VII w dzielnicy o tej samej nazwie w Rzymie.

Jak wygląda życie młodego franciszkanina w dzisiejszym świecie?

-Przede wszystkim chciałbym powiedzieć, że jest to wspaniałe i satysfakcjonujące życie, zwłaszcza jeśli przyjmuje się je każdego dnia jako niezasłużony dar, w którym można dawać siebie w sposób wolny i radosny innym. Życie franciszkanina daje wiele możliwości służby. parafia św. Grzegorza VII W Rzymie pomagamy wszystkim ludziom, którzy przychodzą do parafii i ludziom z sąsiedztwa.

Inni są w szpitalach (myślę tu o kapelanach w Gemelli w Rzymie lub w Perugii) i opiekują się chorymi. Niektórzy żyją w sanktuarium i przyjmują pielgrzymów i turystów. Inni żyją w pustelni lub w klasztorze na odludziu. Oczywiście rytm życia zależy w dużej mierze od kontekstu i służby, do której jesteśmy powołani. Tutaj, w mieście, nasz dzień przebiega zgodnie z rytmem naszego życia modlitewnego, ale jest całkowicie zorientowany na służbę ludowi Bożemu, więc musimy się dostosować do potrzeb ludzi, które często nie pokrywają się z potrzebami wspólnoty.

Można powiedzieć, że "straciłeś" swoje dawne życie, jak żyjesz w tej okoliczności?

-Nie wiem dlaczego, ale kiedy myśli się o życiu zakonnika, zawsze od razu widzi się to, co zostało za nim. Ja wolę patrzeć na to, co zostało wybrane, co jest przed nami. Oczywiście, każdy wybór wiąże się z wyrzeczeniem, ale wiąże się też z preferencjami! Młody człowiek decyduje się na wstąpienie do klasztoru, ponieważ spotkał Pana, poczuł się przez Niego głęboko kochany i po czasie, w którym próbuje słuchać woli Bożej, przeczuwa, że życie zakonne w specyficznym charyzmacie franciszkańskim jest dla niego najbardziej odpowiednie.

Później wszystkie lata pomiędzy wstąpieniem do klasztoru a złożeniem ślubów wieczystych służą rozeznaniu i ocenie, czy powołanie do tego konkretnego charyzmatu jest uzasadnione, czy też jest to raczej jednorazowe olśnienie, a także stopniowemu przystosowaniu się do franciszkańskiego stylu życia. W ten sposób nie porzuca się dotychczasowego życia bez powodu. Decyduje się zostawić wszystko, aby pójść za Panem, tak jak apostołowie, którzy wezwani przez Jezusa, zostawili łódź i sieci i poszli za Nim. Jeśli twój wzrok jest utkwiony w Panu, jeśli żyjesz w intensywnej relacji miłości z Nim, wtedy wyrzeczenia - które pozostają w naszym życiu mimo wszystko, jak na przykład myślę o wyrzeczeniu się założenia rodziny, posiadania dzieci, spełniania się w pracy itd. W rzeczywistości powiedziałbym, że prawie w ogóle nie przychodzą do głowy....

Każdy zna franciszkanów ze słyszenia, ale może niewielu wie, jaka jest naprawdę ich duchowość. Gdybyś miał zrobić zdjęcie rentgenowskie ducha franciszkańskiego, co byś powiedział?

-Każdy brat mógłby odpowiedzieć na to pytanie w inny sposób, chociaż mamy Konstytucje generalne, zatwierdzone przez Kościół, które aktualizują charyzmat franciszkański przekazany nam przez Reguła św.. Giacomo Bini w 1997 roku przekazał Zakonowi: (1) ducha modlitwy i pobożności; (2) komunię życia w braterskiej wspólnocie; (3) życie w małych wspólnotach, ubóstwo i solidarność; (4) ewangelizację i misję; (5) formację i studia.

Święty Franciszek żył w sposób szczególny i z pewnością w innym kontekście historycznym. Czy w dzisiejszych czasach można o nim powiedzieć, że jest "współczesnym" świętym?

-sądzę, że tak. Wystarczy pomyśleć o spotkaniu religii, które miało miejsce w Asyżu w 1986 roku ze świętym Janem Pawłem II, a ostatnio w Magisterium Ojca Świętego, który nieprzypadkowo nazywa się Franciszek, bardzo mocno zaznacza się postać Poverello: Laudato si' y Fratelli tutti to dwa znaczące przykłady. W każdym razie uważam, że opcja życia ewangelicznego, radykalizm w naśladowaniu Mistrza i powszechne braterstwo to niektóre aspekty życia św.

Parafia Grzegorza VII jest bardzo żywą parafią, pełną ludzi w różnym wieku.…

-Tak, dzięki Panu, dane nam było służyć w bardzo żywej parafii: jest wiele zajęć i dotykamy prawie wszystkich dziedzin życia chrześcijańskiego: jest duża grupa osób, które poświęcają się służbie ubogim: niektórzy przygotowują posiłki w parafii, a następnie zawożą je na stację Termini dla ludzi, którzy śpią na ulicy, inni w każdą środę wieczorem robią obchód, aby odwiedzić i porozmawiać z ubogimi, którzy śpią pod kolumnadą św. Piotra lub w okolicy. Jest jeszcze inna grupa, która oferuje ludziom ulicy prysznic w swoich domach w środy, kiedy prysznice w Watykanie są zamknięte na czas audiencji papieża.

Z drugiej strony, istnieją inne inicjatywy, takie jak Centrum Słuchania, które udostępnia się rodzinom znajdującym się w najtrudniejszej sytuacji, oferując im miejsce na doradztwo i dając im paczki z żywnością lub innymi rzeczami na miesiąc lub tydzień. Staramy się również stworzyć miejsce spotkań dla osób starszych w parafii, aby mogły się spotykać i być razem: jest ich wiele i wiele z nich cierpi z powodu samotności, ponieważ ich dzieci mieszkają w innej dzielnicy, tańszej niż nasza, a często, z powodu pracy i frenetycznego życia, jakie prowadzimy, mogą się z nimi spotkać tylko w weekendy. Mamy także grupę wsparcia w szkole, gdzie wielu wolontariuszy pomaga wielu dzieciom w odrabianiu lekcji, ponieważ wiele z nich to dzieci z rodzin imigrantów i ich rodzice nie są w stanie poprowadzić ich w nauce.

Ponadto, masz dom "Il Gelsomino"...

-Tak, pięć lat temu otworzyliśmy dom "Il Gelsomino" w pomieszczeniach parafialnych: przyjmujemy dzieci leczące się w szpitalu Bambin Gesù i ich rodziców. Często te zabiegi trwają miesiącami: wiele dzieci ma raka i terapie często trwają tygodniami w szpitalu z długimi okresami poza nim, ale zawsze w pobliżu szpitala. Nie wszystkie rodziny mogą sobie pozwolić na wynajęcie mieszkania lub apartamentu w szpitalu. airbnb w Rzymie. W tym domu pozwalamy im przeżyć te trudne miesiące w godny sposób, a także dajemy im czułość, której potrzebują w tych trudnych chwilach, ponieważ istnieje grupa, która jest odpowiedzialna za przyjęcie tych rodziców i bycie u ich boku tak bardzo, jak to możliwe.

Dużą wagę przywiązujecie też do towarzyszenia rodzinom, jak podchodzicie do tego typu pracy duszpasterskiej?

-Chcemy otoczyć opieką małżonków, pomagając im cieszyć się i żyć pięknem swojego małżeństwa. Mamy kilka grup, które towarzyszą małżeństwom w zależności od liczby lat, które są w związku małżeńskim. Do nich dodajemy inne doświadczenie ("Famiglia in cammino"), z kilkoma spotkaniami w roku, gdzie jest grupa monitorująca, która zajmuje się dziećmi, tak aby pary mogły spokojnie przejść kurs i mieć czas na rozmowę ze sobą. Kończy się krótkim rodzinnym seminarium weekendowym w Asyżu.

Czujemy potrzebę coraz większego zaangażowania rodzin w katechezę, dlatego raz w miesiącu ksiądz proboszcz organizuje spotkania dla rodziców i dorosłych w parafii, a od czasu do czasu staramy się zorganizować dzień "katechezy rodzinnej", w którym wszystkie dzieci wraz z rodzicami spędzają wspólnie niedzielę, by wzrastać w wierze, korzystając z zajęć odpowiednich dla różnych grup wiekowych. Istnieje również grupa po bierzmowaniu, grupa młodzieżowa, grupa harcerze...Do tego wszystkiego należy dodać zwykłą pracę duszpasterską: celebracje eucharystyczne, adoracje, odwiedzanie chorych, spowiedzi, słuchanie ludzi, którzy proszą o rozmowę z nami... Krótko mówiąc, jest praca, i to dużo, dzięki Bogu!

¿Te ha gustado? Compártelo

Viajes del Papa

To się dzieje...

Holywins: una alternativa alegre y católica a Halloween

Redakcja Omnes

El milagro de la nieve

El «milagro de la nieve» que hoy recuerda Santa María la Mayor

Teresa Aguado Peña

pensamiento político san agustín

¿Cuál es el pensamiento político de san Agustín?

Santiago Leyra Curiá

PapieżWniebowzięcieDziewicyCastelgandolfo

Papież śpiewa o miłości i czystości duszy w Wniebowzięciu Maryi

Francisco Otamendi

Eclipse

María, el eclipse y la ceguera de amor

Antonio Moreno