Część hiszpańskiego społeczeństwa nie zdołała otrząsnąć się z konsekwencji krachu finansowego z 2008 roku. Przykład tego braku ożywienia można zaobserwować w 2024 r., kiedy 9,4 mln osób, tj. 19 % populacji, znajdzie się w różnych sytuacjach ubóstwa. wykluczenie społeczne.
Jest to znacznie więcej niż w 2007 roku, kiedy 16,% populacji znajdowało się w takiej sytuacji. Spośród obecnych 9,4 miliona osób, 4,3 miliona jest dotkniętych tak zwanym poważnym wykluczeniem społecznym.
Caritas właśnie zaprezentował podgląd wyników 9. raportu FOESSA, który zostanie upubliczniony w ostatnim kwartale 2025 r., za pośrednictwem Natalii Peiro, sekretarz generalnej Cáritas Española, i Raúla Floresa, sekretarza technicznego Fundacji FOESSA i koordynatora zespołu badawczego Cáritas Española. Dziś Omnes rozmawia z tym ostatnim, ale najpierw dwa słowa porady od Natalia Peiro.
Po wspomnieniu "wszystkich dotkniętych poważnymi powodziami" w Walencji i innych miejscowościach, Sekretarz Generalny wspomniał o Plan Podziękował wielu osobom i organizacjom za ich solidarność. Z drugiej strony zwrócił uwagę, że "pozytywne dane makro" muszą pomóc nam "skupić naszą uwagę na najsłabszych".
Zgodnie z raportem FOESSA, gospodarstwa domowe w naszym kraju wciąż nie odzyskują płynności finansowej. Panie Flores, czy może pan to oszacować?
- Rzeczywiście, część hiszpańskiego społeczeństwa nie zdołała podnieść się po konsekwencjach wielkiej recesji z 2008 roku. Przykładem tego braku ożywienia jest fakt, że w 2024 r. 9,4 mln osób, tj. 19,% populacji, znajdzie się w różnych sytuacjach wykluczenia społecznego. Jest to znacznie więcej niż w 2007 r., kiedy w takiej sytuacji znajdowało się 161,% populacji.
Mówi Pan o milionach ludzi dotkniętych wykluczeniem społecznym, a nawet poważnym wykluczeniem społecznym. Zdefiniuj poważne wykluczenie społeczne do celów technicznych, chociaż łatwo je sobie wyobrazić.
- Wykluczenie społeczne to znacznie więcej niż deprywacja materialna, to znacznie więcej niż ubóstwo pieniężne, deprywacja ekonomiczna. The wykluczenie społeczne Wykluczenie społeczne odnosi się do nagromadzenia trudności, które wpływają i określają warunki życia, ale które mają związek z wieloma różnymi wymiarami, takimi jak zatrudnienie i konsumpcja, ale także zdrowie, warunki mieszkaniowe, edukacja, prawa do uczestnictwa w życiu politycznym, izolacja społeczna i konflikty społeczne. Spośród 9,4 miliona osób dotkniętych wykluczeniem społecznym, 4,3 miliona znajduje się w sytuacji, którą nazywamy poważnym wykluczeniem społecznym.
Kiedy mówimy o poważnym wykluczeniu społecznym, mamy na myśli nagromadzenie wielu trudności. Zdecydowana większość osób dotkniętych poważnym wykluczeniem społecznym jest dotknięta co najmniej trzema z ośmiu analizowanych przez nas wymiarów. Oznacza to, że mają one nie tylko trudności z zatrudnieniem lub zdolnością ekonomiczną, ale także w obszarach takich jak zdrowie, mieszkalnictwo, edukacja, izolacja społeczna lub sam konflikt społeczny. Niektóre trudności nakładają się na inne, tworząc chroniczne i długotrwałe sytuacje.
W tej zapowiedzi skupiają się w szczególności na poważnym problemie mieszkaniowym...
- Zaobserwowaliśmy, że w diagnozie znaczna część społeczeństwa napotyka trudności w dostępie i utrzymaniu się na rynku. obudowa. Mieszkalnictwo stało się najbardziej przekrojowym programem dla całego społeczeństwa, a to uświadamia nam, że nasz program ochrony mieszkań jest daleki od programów w naszym sąsiedztwie.
W szczególności, jeśli chodzi o publiczną politykę wynajmu mieszkań, publiczne zasoby mieszkaniowe wynoszą zaledwie 2,5 % w porównaniu ze średnią UE wynoszącą 8 %.
Oznacza to, że musimy nadal czynić postępy w tworzeniu i rozbudowie publicznych zasobów mieszkaniowych, które nie tylko służą jako forma priorytetowego dostępu i ułatwiają dostęp rodzinom znajdującym się w najtrudniejszej sytuacji, ale także działają jako środek równoważący na rynku mieszkaniowym, który jest wyraźnie zorientowany na inwestycje i który nadal nie jest w stanie bronić prawa do mieszkania.
Które grupy są mniej lub bardziej zagrożone wykluczeniem społecznym?
-Wyższe ryzyko wykluczenia społecznego przy tej okazji wskazuje na to, co nazwaliśmy luką pokoleniową. Z jednej strony, osoby w wieku powyżej 65 lat nadal zmniejszają swój poziom narażenia na wykluczenie społeczne, przy poziomach prawie o połowę niższych niż w 2007 r., 8 % wykluczenia społecznego wśród osób w wieku powyżej 65 lat w porównaniu do 16 % w 2007 r.
Ale po drugiej stronie tej luki znajduje się populacja dzieci i młodsza populacja, wśród których poziom narażenia na wykluczenie społeczne, a zwłaszcza na poważne wykluczenie społeczne, podwoił się. W 2007 r. było to 7 %, a obecnie w 2024 r. będzie to 15 %.
Są to ważne wartości procentowe. Jeśli to możliwe, sięgnij nieco głębiej.
- Profil osób dotkniętych wykluczeniem społecznym, mimo że jest bardzo zróżnicowany, pokazuje, że niektóre grupy są bardziej narażone, w szczególności rodziny niepełne, 29 %, rodziny z dziećmi poniżej 24 roku życia, 24 %, rodziny z osobą niepełnosprawną, 24 %, a także osoby obcego pochodzenia, w przypadku których wykluczenie społeczne wzrasta do 47 %, w szczególności migranci spoza UE.
Z drugiej strony należy również pamiętać, że w ramach tego profilu grup o podwyższonym ryzyku należy podkreślić rodziny i gospodarstwa domowe prowadzone przez kobiety. Wykluczenie społeczne wzrasta do 21 % w tych gospodarstwach domowych prowadzonych przez kobiety, w porównaniu do 16 % w gospodarstwach domowych prowadzonych przez mężczyzn.
Przejdźmy do zatrudnienia. Wydaje się, że nie jest to już niezawodne antidotum na wykluczenie społeczne.
- Zatrudnienie straciło zdolność do integracji społecznej i gospodarczej, jaką miało w przeszłości. Nasze społeczeństwo obserwuje obecnie, jak pomimo wzrostu zatrudnienia i zmniejszenia bezrobocia, generujemy zatrudnienie w dwojaki sposób. Stworzono miejsca pracy o charakterze integracyjnym, z odpowiednim wynagrodzeniem i stabilnością, które pozwalają na życie i projekty rodzinne, ale stworzono również miejsca pracy, które zostały dodane do wszystkich niepewnych miejsc pracy, bez stabilności i z wynagrodzeniami, które nie pozwalają na godne życie w wielu częściach naszego kraju.
W takich sytuacjach obserwujemy, jak zatrudnienie w coraz mniejszym stopniu chroni przed ubóstwem i wykluczeniem społecznym. 12 % osób pracujących znajduje się w ubóstwie dochodowym, a 10 % w sytuacji wykluczenia społecznego.
Dlatego też, jeśli zatrudnienie przestało być mechanizmem integracji, musimy szukać elementów, które pomogą nam wyjść poza zatrudnienie jako gwaranta praw i musimy przyjrzeć się politykom publicznym, które naprawdę gwarantują niezbędne prawa dla ludności.
Wspomniano również o problemach ze zdrowiem psychicznym.
- Na szczęście hiszpańskie społeczeństwo jest bardziej świadome i zaniepokojone zdrowiem psychicznym jako jednym z podstawowych elementów ogólnego stanu zdrowia. Kryzys związany z COVID-19 uświadomił nam, jak ważne jest dobre samopoczucie emocjonalne i z jakimi trudnościami borykają się osoby z problemami psychicznymi.
Obecnie mamy do czynienia z rosnącą nierównością w rozwiązywaniu kwestii zdrowia psychicznego: fundamentalną nierównością między tymi, którzy mogą sobie pozwolić na prywatny system opieki zdrowotnej, a tymi, którzy muszą czekać na listy oczekujących, które w takich okolicznościach przedstawia system publiczny.
W związku z tym musimy wzmocnić i poprawić inwestycje w krajowy system opieki zdrowotnej i katalog zdrowia publicznego, który zajmuje się tak ważnymi i kluczowymi kwestiami, jak zdrowie psychiczne.
Przyglądają się także ochronie dzieci i polityce rodzinnej.
- Poza przemówieniami, które słyszymy od wielu lat na temat potrzeby ochrony rodziny i ochrony etapu wychowania, które są oczywiście prawdziwe i ważne, musimy przejść do faktów, a przejście do faktów oznacza generowanie inwestycji i odzwierciedlanie ich w budżetach publicznych. Dzisiejsze inwestycje w dzieci są dalekie od tych, które są realizowane w krajach europejskich.
Jeśli spojrzymy na przykład na korzyści ekonomiczne przypadające na jedno dziecko pozostające na utrzymaniu, Hiszpania przeznacza na ten cel zaledwie 36 % tego, co średnio w Unii Europejskiej. Ten brak inwestycji w dzieci i politykę prorodzinną jest przyczyną wysokiego poziomu wykluczenia społecznego w tej części społeczeństwa.
Wreszcie, mówiłeś o propozycjach. Podsumuj cztery lub pięć.
- Jako społeczeństwo stoimy przed szeregiem ważnych wyzwań, jeśli nie chcemy dalej pogrążać się w społeczeństwie ryzyka. Wśród wszystkich tych wyzwań powinniśmy wyróżnić trzy elementy, które mają fundamentalne znaczenie dla ograniczenia tego społeczeństwa ryzyka. Odniesiemy się do wyzwań związanych z zatrudnieniem, dziećmi i mieszkalnictwem.
Po pierwsze, jeśli chodzi o zatrudnienie, ważne jest, aby mieć świadomość, że wciąż jest wiele osób, które nie są na rynku pracy, a wiele z tych, które są na rynku pracy, nie ma wystarczającej zdolności do zapewnienia minimalnego standardu życia.
Naraża nas to na konieczność dalszego rozwijania systemu gwarancji minimalnego dochodu. Mamy duże pole do poprawy w tym systemie gwarancji minimalnego dochodu, ponieważ obecnie wydajemy tylko 30 % średniej Unii Europejskiej na dochody z wstawiania.
Oprócz potrzeby wzmocnienia pieniężnej integracji społecznej, ważne jest również rozważenie potrzeby poczynienia postępów w zakresie prawa do integracji społecznej jako podstawowego elementu poprawy ścieżek integracji wśród rodzin. Mówiliśmy już o dzieciach i mieszkalnictwie.
