Vicente Bosch. "Świeccy pokazują, że duch chrześcijański jest w stanie umocnić i ożywić wszystko, co ludzkie".

Profesor Vicente Bosch prowadzi w Rzymie kursy z zakresu duchowości świeckiej i kapłańskiej, jest autorem kilku publikacji.

Picture of Enrique Carlier

11 de maj de 2017

4 min de lectura
Vicente Bosch.

Absolwent prawa, doktor teologii i redaktor pisma Annales TheologiciProfesor Vicente Bosch z Wydziału Teologicznego Papieskiego Uniwersytetu Świętego Krzyża prowadzi w Rzymie kursy z zakresu duchowości świeckiej i kapłańskiej, jest autorem kilku publikacji. 

Był uprzejmy porozmawiać z nami o tej ważnej kwestii teologicznej - duchowości świeckich - którą Sobór Watykański, zamiast zdefiniować, "opisał". Przy okazji rozmawialiśmy też o jego niedawno wydanej książce, która jest naprawdę nowym kursem na zagadnienie duchowości świeckich. 

Zatytułowałeś swoją książkę Uświęcanie świata od wewnątrzJaka jest jego podstawowa propozycja?

-Całą treść książki można by streścić w tej centralnej myśli: bycie osobą świecką jest sposobem bycia chrześcijaninem, z całym bogactwem, jakie niesie ze sobą powołanie chrześcijańskie; bycie dzieckiem Bożym, bycie powołanym do świętości, bycie członkiem Ciała Chrystusa, a zatem bycie odpowiedzialnym za misję Kościoła. A laikat wyróżnia się swoim świeckim charakterem, to znaczy wprowadzeniem do świata, aby go uświęcić od wewnątrz i uświęcić się w tym dążeniu. 

Sobór Watykański II zdawał się opisywać świeckich bardziej za to, czym nie są - ani księdzem, ani zakonnikiem - niż za to, czym są. Czy nie jest to sposób na niedocenianie ich? 

Oczywiście, osoba świecka nie jest chrześcijaninem drugiej kategorii: tym, który nie mając "powołania" ani kapłańskiego, ani zakonnego, pozostaje w świecie i żeni się. nie! 

Powołanie świeckie niesie ze sobą także chrześcijańską postawę przezwyciężania egoizmu, walki ze złymi skłonnościami, ćwiczenia dystansu, ale przeżywania go w sercu świata, a nie przez oddalanie się od niego.

Stosunkowo często mówi się, że tym, co charakteryzuje człowieka świeckiego, jest świeckość. Ale czym dokładnie jest według Ciebie świeckość?

-Sekularność jest nieuniknionym wymiarem Kościoła, nie tylko dlatego, że jest on także w świecie (niektórzy autorzy tak twierdzą), ale głównie dlatego, że ma on obowiązek przyprowadzić świat do Boga. 

Sobór Watykański II potwierdził, że "Misją Kościoła jest nie tylko ofiarowanie ludziom orędzia i łaski Chrystusa, ale także przepojenie i udoskonalenie całego porządku doczesnego duchem Ewangelii". (dekret Apostolicam actuositatem, 5). Dlatego twierdzenie, że świeckość jest jedynie notą socjologiczną, prostym faktem, jest nierozumieniem głębokiego teologicznego znaczenia świeckości: uświęcenie świata jest misją Kościoła. 

Wszyscy chrześcijanie - także kapłani i zakonnicy - mają udział w tej odpowiedzialności, ale sposób, w jaki świeccy uczestniczą w tym zadaniu, jest dla nich czymś właściwym i szczególnym, właśnie ze względu na ich włączenie we wszystkie dziedziny życia społecznego. Świeccy swoim życiem ukazują zdolność ducha chrześcijańskiego do wzmacniania i ożywiania wszystkiego, co ludzkie.

Czasem jednak wzorcowym świeckim jest ten, który więcej czasu poświęca parafii czy działalności kościelnej.  

-Z Christifideles laici (30.XII.1988 R.) Św. Jan Paweł II chciał potwierdzić i pogłębić soborową naukę o świeckich i m.in. przestrzegał przed ryzykiem - potwierdzonym przez fakty z okresu posoborowego - "klerykalizacji" świeckich, czyli przypuszczenia, że dojrzałość osoby świeckiej ocenia się według czasu i energii, jakie poświęca ona parafii lub innym strukturom kościelnym: świeckich wypełnia się zadaniami i posługami, zapominając, że świeccy budują Kościół głównie poprzez swoje wolne i odpowiedzialne działanie ewangelizacji rzeczywistości doczesnej.

Większość osób świeckich prowadzi zabiegane życie ze względu na obowiązki zawodowe, rodzinne i społeczne. Jak mogą żyć w świecie i w Kościele, czując się jednocześnie coraz bardziej współodpowiedzialnymi za swoją misję? 

-Zaskakujące jest to, że z pewnymi wyjątkami literatura teologiczna i pastoralna ma tendencję do przedstawiania "powołanie i misja świeckich w Kościele i w świecie". (podtytuł Christifideles laici) ukierunkowane w dwóch równoległych sferach lub pasach: z jednej strony Kościoła, z jego udziałem w życiu liturgicznym, we wspólnocie parafialnej i w strukturach kościelnych; z drugiej strony świata, ramami jego działalności zawodowej i społecznej. 

Wyrażenie "w Kościele i w świecie jest ważne, by oznaczać przynależność świeckiego do Ludu Bożego i do społeczeństwa obywatelskiego, ale mylące byłoby przedstawianie Kościoła i świata jako dwóch różnych rzeczywistości, w których świecki działa na przemian. 

Upieranie się przy tym dualizmie prowadzi do podwójnego błędu teoretycznego i praktycznego: złamania koniecznej jedności życia wiernych świeckich; a przede wszystkim nieuznania "eklezjalnego" charakteru działania świeckich w świecie. Kościół i świat są ze sobą niepodzielnie splecione: życie kościelne zmierza do wzrostu miłości, a ta urzeczywistnia się w relacjach międzyludzkich i w wysiłku na rzecz poprawy świata, a - jednocześnie - wewnątrzświatowe działanie świeckich (rodzina, praca, społeczeństwo) buduje Królestwo, tu na ziemi, którym jest Kościół.   

Ostatnio opublikowaliście opracowanie dotyczące świeckich. 

-Książka, opublikowana w zbiorze Subsidia Theologica wydana przez wydawnictwo BAC, zrodziła się jako podręcznik do przedmiotu "Duchowość świeckich" w cyklu licencjackim na specjalności Teologia Duchowości, z doświadczeniem czternastu lat nauczania tego przedmiotu. 

Choć jej pochodzenie jest akademickie, stanowi ona odpowiednie narzędzie dla wszystkich czytelników zainteresowanych historią, teologią i duchowością świeckich. To właśnie duchowość jest przedmiotem badań tego tomu - jak wskazuje podtytuł - ale jej właściwe zrozumienie wymaga uprzedniego kontekstu historycznego i teologicznego, który jest rozwijany w sześciu z piętnastu rozdziałów.

Jakie inne charakterystyczne cechy duchowości świeckich wskazałbyś?

-rozumiem, że oprócz tego, co zostało dotychczas powiedziane, pewne inne charakterystyczne cechy należą do własnego doświadczenia duchowego laika. 

Na przykład szczególne chrześcijańskie doświadczenie człowieka i szczególna wrażliwość na człowieka. Dodałbym jeszcze teologiczną miłość świata, czyli uznanie i szacunek dla ziemskich rzeczywistości, ich wartości i celu.

Ponadto świecki musi posiadać pozytywną ocenę zwykłego życia i umieć odkryć wartość nadprzyrodzoną obecną w najzwyklejszych zadaniach. 

Kolejnym charakterystycznym punktem są kompetencje zawodowe i poczucie odpowiedzialności, ponieważ świecki chrześcijanin ma świadomość, że świat jest miejscem, w którym się uświęca.  

Dodałbym jeszcze dwie uwagi: uświadomienie sobie przez świeckich, że wszystkie rzeczywistości ziemskie są wyświęcone na Boga - w rzeczywistości na tym polega znaczna część ich wkładu w misję Kościoła - oraz zaakcentowanie ich poczucia wolności osobistej, ponieważ właściwe jest świeckim dokonywanie wyborów z osobistą odpowiedzialnością w odniesieniu do tych opcji, które są pozostawione wolnej dyskusji mężczyzn i kobiet.

¿Te ha gustado? Compártelo

Viajes del Papa

To się dzieje...

Holywins: una alternativa alegre y católica a Halloween

Redakcja Omnes

El milagro de la nieve

El «milagro de la nieve» que hoy recuerda Santa María la Mayor

Teresa Aguado Peña

pensamiento político san agustín

¿Cuál es el pensamiento político de san Agustín?

Santiago Leyra Curiá

PapieżWniebowzięcieDziewicyCastelgandolfo

Papież śpiewa o miłości i czystości duszy w Wniebowzięciu Maryi

Francisco Otamendi

Eclipse

María, el eclipse y la ceguera de amor

Antonio Moreno