Szczery i interesujący, Życie ludzkie to dokument, który celebruje ludzkie życie, transponuje uczucia i siłę woli poprzez trzeźwe, cenne i staranne opracowanie. To krótka letnia propozycja (68 minut), która nie pozostawia żadnego widza obojętnym.
Utwór jest chóralnym dokumentem, zawierającym wywiady z postaciami, których wspólnym mianownikiem jest to, że stanęły przed lustrem śmierci i wyszły z niego zwycięsko lub wybrały życie ponad przeciwnościami losu. Mamy więc przedstawione świadectwa ocalałej z holokaustu; medalistki olimpijskiej, która znalazła się w sytuacji utraty wszystkiego z powodu niechcianej ciąży; malarki z porażeniem czterokończynowym, surfera bez rąk...; mimo że pełne nadziei i siły bycia prawdziwą historią walki o życie z niezliczonymi przeciwnościami losu, wywiady te zawierają również trudną do przetrawienia dla każdego surowość tych przeszkód czy tych wydarzeń. Słodko-gorzkie uczucie rozwiewają jednak świadectwa tych ludzi, którzy nieszczęście zamienili w szansę i zmienili losy swojej egzystencji (jeden z nich zakłada dom dla porzuconych dzieci, inny pomaga w ośrodku dla kobiet w ciąży itd.)
Gustavo Brinholi, kompozytor (Ogród nieszczęść, Milagre) debiutuje jako reżyser z doświadczonym operatorem jako partnerem w fotelu: Luiz Henrique Marques (Alma Portuguesa, Bonifácio: Założyciel Brazylii). We dwoje tworzą staranne dzieło, czułe, ale minimalistyczne, którego forma jest darem dla oka. Historia, która mówi o dobru na świecie bez wpadania w pułapkę sentymentalizmu, nakręcona poprawnie i gustownie, ale z dbałością o priorytet treści nad opakowaniem, i starająca się nie pozwolić, by surowość sytuacji przezwyciężyła przesłanie nadziei.
Powolne tempo i klasyczne ujęcie, Życie ludzkie jest wynikiem żmudnych poszukiwań efektownych postaci, wymarzonych lokacji (w Stanach Zjednoczonych, Włoszech, Brazylii i Niemczech) oraz ważnej obecności pięknej ścieżki dźwiękowej, będącej dziełem reżysera filmu, Gustavo Brinholi.
