Rób to tylko wtedy, gdy to czujesz: to motto emotywistów. To prawda, że emocje poruszają i napędzają nasze życie, a bez nich nie czulibyśmy się żywi. Ale nie mogą być one jedynym punktem odniesienia dla naszych wolnych decyzji. Ponowoczesność zaprojektowała, wraz ze śmiercią rozumu, zapomnieniem o dobru osoby i brakiem spójnych narracji osobowych, emotywistyczny i utylitarny podmiot, którego cechami charakterystycznymi są: kruchość, dezorientacja i wewnętrzne rozdarcie.
José Manuel Horcajo, doktor teologii, profesor Uniwersytetu Kościelnego San Dámaso i proboszcz parafii San Ramón Nonato w Madrycie, zagłębia się w tym krótkim eseju w filozoficzną historię emotywizmu, aby zaproponować alternatywę z perspektywy antropologii i teologii chrześcijańskiej. Wszystko to w lekkim stylu, bliskim tak modnej obecnie popularyzacji duchowej, która jednoczy dyskurs intelektualny z prymatem miłości jako światła dla rozeznania codziennych decyzji życia chrześcijańskiego.
