J.K. Rowling Jest bez wątpienia jedną z kobiet naszych czasów. Z jej umysłu zrodziła się saga, która – czy się to komuś podoba, czy nie – ma zadatki na klasykę, a w ostatnich latach, jak mało kto, doświadczyła surowości kultury anulowania. Zawsze prezentowała się jako agnostyczka, ale kilka tygodni temu, w długim tweecie, który warto przeczytać i przemyśleć, oświadczyła:“Zmagam się z wiarą religijną od połowy nastoletnich lat. Mam wrażenie, że noszę w sobie pustkę w kształcie Boga, ale nigdy nie potrafię do końca zdecydować, co z nią zrobić. Mógłbym wymienić co najmniej dwadzieścia innych rzeczy, co do których zmieniłem zdanie. Obecnie nie mam żadnych przekonań, których nie da się obalić jasnymi i konkretnymi dowodami, i poza jednym przypadkiem wiem, jakie by to były dowody. Wyjątkiem jest zagadka Boga, ponieważ nie wiem, co musiałbym zobaczyć, żeby podjąć jednoznaczną decyzję. Przypuszczam, że taki jest sens wiary – wierzyć, nie widząc dowodów – i dlatego prawdopodobnie pójdę do grobu, nie rozwiązując tej konkretnej osobistej kwestii.
Autor Harry’ego Pottera skupił uwagę na jednym z kluczowych aspektów naszego współczesnego społeczeństwa: ogromnej pustce, tak ogromnej, jak wielki jest jedyny Bóg zdolny ją wypełnić, która podważyła same podstawy współistnienia, przechodząc od logiki spotkania do logiki konfrontacji.
Wiara jest dziś upragnionym, nieznanym celem w świecie, który z trudem ją zastępuje, jednocześnie na każdym kroku potwierdzając nieskuteczność oferowanych nam substytutów: chwały, sławy, potęgi ekonomicznej czy skończonych obietnic sztucznej inteligencji. W jednej z katechez wygłoszonych przez papieża Benedykta XVI, właśnie w Roku Wiary, zdawał się on odpowiadać na pytanie postawione przez brytyjskiego autora: nie chodzi o zaakceptowanie jedynie “czegoś”, czego nie widzimy, ale “kogoś”, kogo możemy kochać. “Wiara daje nam właśnie to: ufne poddanie się ‘Ty’, które jest Bogiem, który daje mi pewność inną, choć nie mniej trwałą, niż ta, która płynie z dokładnych obliczeń czy nauki. Wiara nie jest po prostu intelektualną zgodą człowieka na określone prawdy o Bogu; jest aktem, poprzez który dobrowolnie powierzam się Bogu, który jest Ojcem i mnie kocha; jest przylgnięciem do ‘Ty’, które daje mi nadzieję i ufność. Z pewnością to przylgnięcie do Boga nie jest pozbawione treści: dzięki niemu uświadamiamy sobie, że sam Bóg objawił się nam w Chrystusie; ukazał nam swoje oblicze i prawdziwie zbliżył się do każdego z nas”.
Wypełnienie tej pustki jest zadaniem każdego chrześcijanina na tym świecie. Nie mamy innego sposobu na życie wiarą niż wyjście do świata. Misja zjednoczenia rozbitego, spolaryzowanego i podzielonego świata – a przede wszystkim świata pustego – jest esencją życia wiarą, a tym samym budowania pokoju.
