Jak na 6-latka, Javier by\u0142 do\u015b\u0107 odwa\u017cny. Pewnego letniego poranka, po p\u0142atkach \u015bniadaniowych, za\u0142o\u017cy\u0142 szorty i koszulk\u0119 Osasuny i wyszed\u0142 z domu. \"Id\u0119 i wracam!\" krzykn\u0105\u0142, by da\u0107 zna\u0107 matce (podnios\u0142a wzrok znad magazynu i zn\u00f3w poczu\u0142a t\u0119 nutk\u0119 dumy z niedawnej inicjatywy syna, by wyj\u015b\u0107 i zagra\u0107 w pi\u0142k\u0119). Plan by\u0142 jednak inny: po 30-minutowym joggingu ch\u0142opak dotar\u0142 wreszcie do sklepu na Avenida Carlos III. <\/p>\n\n\n\n
-Witaj, Javi. Znowu tu jeste\u015b?<\/p>\n\n\n\n
Starsza od niego o jakie\u015b 20 lat sprzedawczyni Magdalena przywita\u0142a go wzrokiem skierowanym na telefon kom\u00f3rkowy. Ch\u0142opak wola\u0142 na ni\u0105 poczeka\u0107: zauwa\u017cy\u0142 czarne jak strumie\u0144 w\u0142osy, kt\u00f3re opada\u0142y po obu stronach jej twarzy; podoba\u0142 mu si\u0119 kolor jej fartucha, bo kontrastowa\u0142 z br\u0105zem twarzy i ramion. Uwa\u017ca\u0142a, \u017ce jej oczy s\u0105 du\u017ce i pi\u0119kne, ale traci\u0142y \u017cycie: do tego czasu by\u0142y zm\u0119czone, surowe, niemal matowe; zw\u0142aszcza \u017ce farba nie mog\u0142a ca\u0142kiem ukry\u0107 purpurowej plamy, kt\u00f3ra rozci\u0105ga\u0142a si\u0119 poni\u017cej jej lewego oka; ch\u0142opiec patrzy\u0142 na ni\u0105 w\u0142a\u015bnie tam, marszcz\u0105c nos, kiedy przygotowa\u0142a si\u0119 do zaj\u0119cia si\u0119 nim.<\/p>\n\n\n\n
-Przysz\u0142a\u015b kupi\u0107 tabliczk\u0119 czekolady, prawda? -wybeszta\u0142a go, gdy odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 w stron\u0119 p\u00f3\u0142ek, by wybra\u0107 jedn\u0105 i korzystaj\u0105c z ruchu zas\u0142oni\u0142a policzek kurtyn\u0105 w\u0142os\u00f3w. Nast\u0119pnie opar\u0142 si\u0119 o lad\u0119 i doda\u0142 tonem pe\u0142nym wyrzutu: \"Javito, zamiast przychodzi\u0107 tu codziennie... czy nie lepiej by\u0142oby, gdyby\u015b poprosi\u0142 matk\u0119 o troch\u0119 wi\u0119cej pieni\u0119dzy na zakup tabliczki czekolady? worek<\/em> wi\u0119kszy? Bo mieszkasz troch\u0119 daleko, prawda?<\/p>\n\n\n\n -Nie...<\/p>\n\n\n\n -Czy idziesz pieszo, czy jedziesz autobusem?<\/p>\n\n\n\n -To tylko kilka jab\u0142ek, to nic takiego.<\/p>\n\n\n\n Dziewczyna zamkn\u0119\u0142a oczy i westchn\u0119\u0142a.<\/p>\n\n\n\n -C\u00f3\u017c, daj spok\u00f3j, to 20 cent\u00f3w - poinformowa\u0142 j\u0105 p\u00f3\u0142g\u0119bkiem, gdy odzyska\u0142 wynios\u0142e oblicze. Przyjdziesz jutro znowu?<\/p>\n\n\n\n -Tak my\u015bl\u0119 i powiem ci dlaczego - powiedzia\u0142 obronnie ch\u0142opak. Zanim jednak zd\u0105\u017cy\u0142 doko\u0144czy\u0107, wyci\u0105gn\u0105\u0142 r\u0119k\u0119, by poda\u0107 mu monet\u0119 i oci\u0105ga\u0142 si\u0119 ze sprawdzeniem skarbu, kt\u00f3ry otrzyma\u0142 w zamian.<\/p>\n\n\n\n -Hmm? -poczu\u0142a uk\u0142ucie ciekawo\u015bci i uda\u0142a, \u017ce sortuje pude\u0142ko.<\/p>\n\n\n\n -prze\u0142kn\u0105\u0142 z trudem, schowa\u0142 tabliczk\u0119 czekolady do kieszeni, spojrza\u0142 jej w oczy - Przyszed\u0142em, bo lubi\u0119 ci\u0119 widzie\u0107. <\/p>\n\n\n\n Oczy Magdaleny zaiskrzy\u0142y si\u0119.<\/p>\n\n\n\n -Javi! Chod\u017a tu, dam ci buziaka! <\/p>\n\n\n\n Ch\u0142opak okr\u0105\u017cy\u0142 lad\u0119 na spotkanie z ni\u0105, poca\u0142owa\u0142a go w czo\u0142o i odesz\u0142a zarumieniona. Javi nie m\u00f3g\u0142 otrz\u0105sn\u0105\u0107 si\u0119 ze zdumienia i gdy tylko doszed\u0142 do siebie, poczu\u0142 si\u0119 zdemaskowany i zacz\u0105\u0142 ucieka\u0107. Przeszed\u0142 przez automatyczne drzwi szybkimi krokami, ale z rosn\u0105cym u\u015bmiechem byka wychodz\u0105cego przez Puerta Grande. <\/p>\n\n\n\n Ch\u0142opiec odszed\u0142 na odleg\u0142o\u015b\u0107 oko\u0142o 10 metr\u00f3w, gdy nagle musia\u0142 zawr\u00f3ci\u0107. <\/p>\n\n\n\n -Przepraszam - usprawiedliwi\u0142 si\u0119 od progu, z tabliczk\u0105 czekolady w r\u0119ku, z zakompleksion\u0105 twarz\u0105. Zapomnia\u0142em o jednym: czy chcesz po\u0142ow\u0119?<\/p>\n\n\n\n Oczy Magdaleny zaiskrzy\u0142y si\u0119.<\/p>\n\n\n\n -Nie, dzi\u0119kuj\u0119. To wszystko jest twoje.<\/p>\n\n\n\n -Och, bardzo dobrze - odpowiedzia\u0142 ch\u0142opiec, z widoczn\u0105 ulg\u0105.Agur! -doda\u0142, z u\u015bmiechem tak czystym, \u017ce Magdalena widzia\u0142a w nim obraz u\u015bmiechu Boga. <\/p>\n\n\n\n Dziewczyna pobieg\u0142a oprze\u0107 si\u0119 o bok drzwi, by spojrze\u0107 na Javiego. \"Ay, Javito\", westchn\u0119\u0142a, gdy ch\u0142opak odszed\u0142 w d\u00f3\u0142 Avenidy Carlos III, id\u0105c jak pijak, jak mi\u0142y pijak, w przeciwie\u0144stwie do Javiego, kt\u00f3ry by\u0142 ma\u0142ym ch\u0142opcem. on<\/em>... \"Dlaczego nie zda\u0142em sobie z tego sprawy wcze\u015bniej, przecie\u017c to oczywiste! Ale dopiero teraz mi to za\u015bwita\u0142o, dzi\u0119ki temu ma\u0142emu cz\u0142owiekowi... Kr\u00f3lestwo Niebieskie nale\u017cy do takich jak oni - przypomnia\u0142 sobie. Pobieg\u0142a do \u0142azienki, z\u0142apa\u0142a si\u0119 za w\u0142osy, \u017ceby umy\u0107 twarz i usun\u0105\u0107 farb\u0119, przy\u0142o\u017cy\u0142a twarz do lustra, \u017ceby sprawdzi\u0107 stan siniaka, a potem, zdeterminowana, zadzwoni\u0142a do ch\u0142opaka.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n