Eklezjastyk, dwa wieki przed Jezusem, daje nam w rozdziale 35 katechez\u0119 o modlitwie mi\u0142ej Bogu, tej, kt\u00f3rej towarzyszy autentyczno\u015b\u0107 \u017cycia i troska o s\u0142abych: \"Kto daje ja\u0142mu\u017cn\u0119, sk\u0142ada ofiary chwa\u0142y\"; modlitwa tego, kto pomaga wdowie, \"wznosi si\u0119 do ob\u0142ok\u00f3w\".<\/p>\n\n\n\n
Jezus idzie w tym samym kierunku i bardziej dog\u0142\u0119bnie. \u0141ukasz wprowadza przypowie\u015b\u0107 por\u00f3wnuj\u0105c\u0105 modlitw\u0119 faryzeusza i celnika, m\u00f3wi\u0105c, \u017ce Jezus powiedzia\u0142 j\u0105 dla ka\u017cdego, kto ma \"intymne domniemanie\" bycia sprawiedliwym i gardzi innymi. Jest to wi\u0119c lekcja dla wszystkich ludzi wierz\u0105cych w Boga i modl\u0105cych si\u0119 do Niego, wszystkich czas\u00f3w i kultur, bo wszyscy, rzeczywi\u015bcie, mog\u0105 ulec pokusie faryzeizmu. Postawa faryzeusza jest prawid\u0142owa: stoi. Ale szczeg\u00f3\u0142, \u017ce \"modli\u0142 si\u0119 wewn\u0119trznie\", ka\u017ce nam podejrzewa\u0107, \u017ce jego horyzontem nie jest B\u00f3g, ale on sam: w istocie, od tej pory \"ja\" jest bardzo obecne w jego modlitwie: \"Nie jestem jak inni ludzie..., poszcz\u0119, p\u0142ac\u0119, posiadam\". Wycofuje si\u0119 w siebie i przedstawia si\u0119 przed Bogiem tak, jakby B\u00f3g go nie zna\u0142. W rzeczywisto\u015bci m\u00f3wi do siebie, aby przekona\u0107 siebie, \u017ce jest zbawiony przez swoje dobre uczynki. Odpowiednie mog\u0142y by\u0107 pierwsze s\u0142owa: \"O Bo\u017ce, dzi\u0119kuj\u0119 Ci\". Ale pow\u00f3d dzi\u0119kczynienia ujawnia negatywn\u0105 ocen\u0119 wszystkich innych m\u0119\u017cczyzn, do kt\u00f3rych dodaje tak\u017ce celnika, kt\u00f3rego dostrzega k\u0105tem oka. M\u00f3wi Bogu, \u017ce po\u015bci dwa razy w tygodniu, cho\u0107 nie by\u0142 do tego zobowi\u0105zany; \u017ce p\u0142aci dziesi\u0119cin\u0119 z tego, co posiada, cho\u0107 by\u0142a ona tylko z plon\u00f3w. Robi wszystko, aby zadowoli\u0107 Boga. Zupe\u0142nie inna jest postawa Paw\u0142a, kt\u00f3ry zwierza si\u0119 Tymoteuszowi, \u017ce bracia w wierze go opu\u015bcili, ale nie oskar\u017ca ich, bo uwa\u017ca si\u0119 za lepszego od nich: spotkanie z Chrystusem wyleczy\u0142o go z faryzeizmu, w kt\u00f3rym zosta\u0142 wychowany. W pierwszym li\u015bcie do Tymoteusza zwierzy\u0142 mu si\u0119, \u017ce uwa\u017ca si\u0119 za g\u0142\u00f3wnego z grzesznik\u00f3w, a tutaj ca\u0142e zbawienie przypisuje Bogu: \"Pan stan\u0105\u0142 przy mnie... Pan mnie wybawi od wszelkiego z\u0142ego dzie\u0142a\".<\/p>\n\n\n\n
Celnik, kt\u00f3ry ka\u017cdego dnia czuje si\u0119 wyr\u00f3\u017cniony i pogardzany jako grzesznik, pozostaje na uboczu, nie \u015bmie spojrze\u0107 w g\u00f3r\u0119 i w swojej modlitwie nie sporz\u0105dza listy swoich grzech\u00f3w, aby by\u0107 bardziej pewnym przebaczenia (nie wiedzia\u0142by od czego zacz\u0105\u0107), ale z ufno\u015bci\u0105 porzuca siebie z najpi\u0119kniejsz\u0105 modlitw\u0105: \"O Bo\u017ce, zmi\u0142uj si\u0119 nad tym grzesznikiem\". Modlitwa serca. W j\u0119zyku greckim, z partyku\u0142\u0105, brzmi to jeszcze mocniej: zmi\u0142uj si\u0119 nade mn\u0105, \"grzesznikiem\". Jezus m\u00f3wi, \u017ce celnik \"zszed\u0142 do swojego domu\": od tego momentu b\u0119dzie to dla niego miejsce jeszcze bardziej znajome, bogate w pe\u0142ne mi\u0142o\u015bci relacje, po tym jak B\u00f3g, dzi\u0119ki jego modlitwie, uczyni\u0142 go sprawiedliwym. Z kolei o faryzeuszu nie wspomina o domu, jakby chc\u0105c podkre\u015bli\u0107 jego samotno\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Ksi\u0105dz\u00a0Luis Herrera Campo<\/strong>\u00a0oferuje sw\u00f3j\u00a0nanomilia<\/a><\/em>kr\u00f3tkie jednominutowe refleksje do tych lektur.<\/p>\n\n\n\n