Powracaj\u0105cym tematem jest dyskusja, czy w bractwach powinna dominowa\u0107 religijno\u015b\u0107 ludowa, skierowana g\u0142\u00f3wnie do serca, czy te\u017c powinna ona ust\u0105pi\u0107 miejsca inteligencji, aspektom doktrynalnym, aby nie popa\u015b\u0107 w czysty sentymentalizm bez podstaw.<\/p>\n\n\n\n
Chcia\u0142bym wzi\u0105\u0107 udzia\u0142 w tej dyskusji z do\u015bwiadczenia, opieraj\u0105c si\u0119 na dw\u00f3ch prawdziwych anegdotach zaczerpni\u0119tych z codziennego \u017cycia bractw.<\/p>\n\n\n\n
Pewien m\u0119\u017cczyzna w wieku oko\u0142o trzydziestu lat, kt\u00f3remu towarzyszy\u0142a \u017cona i dwie ma\u0142e dziewczynki, przyszed\u0142 do bractwa, aby opowiedzie\u0107 swoj\u0105 histori\u0119: w dzieci\u0144stwie by\u0142 bratem, jego ojciec, r\u00f3wnie\u017c brat, zarejestrowa\u0142 go przy urodzeniu. \u017bycie sprowadzi\u0142o go na skomplikowane \u015bcie\u017cki przest\u0119pczo\u015bci i narkotyk\u00f3w. Stopniowo opada\u0142 na dno. Uderzy\u0142 w dno. Przysz\u0142o to do niego, gdy w ostateczno\u015bci zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do bractwa ze swoich wczesnych lat, prosz\u0105c o pomoc. Osoba odpowiedzialna za dzia\u0142alno\u015b\u0107 charytatywn\u0105, kt\u00f3ra si\u0119 nim zaj\u0119\u0142a, wys\u0142ucha\u0142a go z ca\u0142\u0105 czu\u0142o\u015bci\u0105, na jak\u0105 mog\u0142a si\u0119 zdoby\u0107, bez wyrzut\u00f3w i kaza\u0144, poprosi\u0142a go o pewn\u0105 dokumentacj\u0119 i zapewni\u0142a o pomocy, kt\u00f3rej potrzebowa\u0142. Um\u00f3wili si\u0119 na spotkanie w nast\u0119pnym tygodniu.<\/p>\n\n\n\n
W dniu, w kt\u00f3rym um\u00f3wili si\u0119 na spotkanie, nie pojawi\u0142a si\u0119. Dwa dni p\u00f3\u017aniej kobieta przyjecha\u0142a sama z dwiema c\u00f3rkami:<\/p>\n\n\n\n
-M\u00f3j m\u0105\u017c zmar\u0142 na atak serca tego samego dnia, w kt\u00f3rym um\u00f3wili\u015bmy si\u0119 na spotkanie; chc\u0119 mu jednak powiedzie\u0107, \u017ce sze\u015b\u0107 dni, kt\u00f3re up\u0142yn\u0119\u0142y od naszej wizyty, by\u0142y najszcz\u0119\u015bliwsze w jego \u017cyciu. Po raz pierwszy od wielu lat czu\u0142 si\u0119 kochany i powtarza\u0142 mi: \"Mimo wszystko Matka Bo\u017ca nie zm\u0119czy\u0142a si\u0119 czekaniem na mnie\".<\/p>\n\n\n\n
Prawdziwa historia, kt\u00f3ra porusza serce i uczucia; ale jest te\u017c taka, kt\u00f3ra trafia do g\u0142owy i inteligencji.<\/p>\n\n\n\n
W bractwie dzia\u0142a grupa wolontariuszy, kt\u00f3rzy odwiedzaj\u0105 i towarzysz\u0105 starszym i samotnym braciom i siostrom. Jeden z tych wolontariuszy opowiada\u0142 mi o swoich do\u015bwiadczeniach po jednej z takich wizyt.<\/p>\n\n\n\n
-Nie wiem jak ci to wyt\u0142umaczy\u0107, jego \u017cycie wydaje si\u0119 rutynowe i samotne, ale on nauczy\u0142 si\u0119 \u017cy\u0107 wewn\u0119trznie. Zawsze ma blisko siebie stare zdj\u0119cie naszych Tytularzy. Przynios\u0142am mu t\u0119, kt\u00f3r\u0105 rozdawano na ostatniej Funkcji G\u0142\u00f3wnej, ale on woli zwyk\u0142\u0105, zu\u017cyt\u0105 z poca\u0142unkami. Ta modlitwa-kartka jest jak lustro, zmarszczki na jego twarzy maj\u0105 swoj\u0105 replik\u0119 na twarzy Pana, wyrze\u017abionej tym samym \u017c\u0142obieniem, a jego oczy zachowuj\u0105 t\u0119 sam\u0105 intensywno\u015b\u0107, co oczy Dziewicy.<\/p>\n\n\n\n
W r\u0119kach zawsze nosi r\u00f3\u017caniec z wytartymi paciorkami. Zapewniam was, \u017ce jego modlitwa jest czyst\u0105 modlitw\u0105 kontemplacyjn\u0105, kt\u00f3ra niekiedy przebiega przez to duchowe niemowl\u0119ctwo, kt\u00f3re niekt\u00f3rzy nazywaj\u0105 chorob\u0105 Alzheimera. Lada dzie\u0144, z tak\u0105 sam\u0105 dyskrecj\u0105 jak zawsze, zacznie odmawia\u0107 R\u00f3\u017caniec, a jego dusza odejdzie niezauwa\u017cona, bo jej cia\u0142o jest ju\u017c spokojne<\/em>wej\u015b\u0107 w intymno\u015b\u0107 Chrystusa, wymieniaj\u0105c z Nim wieczne zwierzenia. Jestem przekonany, \u017ce w\u0142a\u015bnie w ten spos\u00f3b dotrze do nieba, ze swoj\u0105 star\u0105 kartk\u0105 z modlitwami w r\u0119ku jako bezpiecznym przewodnikiem. Czysta kontemplacja.<\/p>\n\n\n\n Dwie prawdziwe anegdoty, kt\u00f3re maj\u0105 sw\u00f3j precedens w Ewangelii.<\/p>\n\n\n\n \u015aw. \u0141ukasz opowiada (por. 7,11-17), \u017ce przy pewnej okazji, gdy Jezus przyszed\u0142 do niego<\/em> <\/em>do miasta zwanego Naim, zobaczy\u0142 jak<\/em> <\/em>Wyprowadzali, aby pochowa\u0107 zmar\u0142ego, jedynego syna matki, kt\u00f3ra by\u0142a wdow\u0105, w towarzystwie wielu os\u00f3b. Kiedy Pan j\u0105 zobaczy\u0142, zlitowa\u0142 si\u0119 nad ni\u0105<\/strong>I rzek\u0142 do niego: \"Nie p\u0142acz. A on przyszed\u0142 i dotkn\u0105\u0142 si\u0119 \u0142o\u017ca i powiedzia\u0142 do m\u0142odzie\u0144ca: \"Wsta\u0144! Nieboszczyk usiad\u0142, a matka przekaza\u0142a mu go.<\/em> <\/em><\/em><\/p>\n\n\n\n Pan odczuwa\u0142 wsp\u00f3\u0142czucie, poruszony b\u00f3lem matki, przedsmakiem b\u00f3lu, jaki b\u0119dzie cierpia\u0142a Jego Matka. Cud ten wyzwoli\u0142 emocje towarzysz\u0105cych jej os\u00f3b, kt\u00f3re wybuch\u0142y demonstracj\u0105 powszechnej pobo\u017cno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n \u015aw. Jan opowiada nam o innej sytuacji (rozdz. 3): rozmowie Nikodema, cz\u0142owieka uczonego, z Panem. Mo\u017cemy sobie wyobrazi\u0107 t\u0119 scen\u0119, tych dw\u00f3ch samotnych, ledwie o\u015bwietlonych \u015bwiec\u0105, rozmawiaj\u0105cych do p\u00f3\u017anej nocy, wymieniaj\u0105cych zwierzenia niskim g\u0142osem, podczas gdy Chrystus otwiera inteligencj\u0119 Nikodema, a\u017c prowadzi go do Prawdy.<\/p>\n\n\n\n Te dwie sytuacje wzajemnie si\u0119 wzmacniaj\u0105 i uzupe\u0142niaj\u0105. Przyj\u0119cie samej etyki jako punktu odniesienia prowadzi\u0142oby do pewnego rodzaju stoickiej oboj\u0119tno\u015bci, skupionej na wype\u0142nianiu obowi\u0105zku dla samego obowi\u0105zku, nieska\u017conej \u017cadnymi uczuciami. Przeciwnie, danie si\u0119 ponie\u015b\u0107 wy\u0142\u0105cznie emocjom prowadzi do pietystycznego sentymentalizmu, w kt\u00f3rym istnieje niebezpiecze\u0144stwo, \u017ce sentyment stanie si\u0119 kryterium prawdy, wdzieraj\u0105c si\u0119 w obszary rozumu i woli. Obiektywna prawda znika, gdy zostaje zredukowana do uczucia.<\/p>\n\n\n\n