\u017byjemy w czasach niepewno\u015bci i beznadziei. Po czasie pandemii nast\u0105pi\u0142a niepewno\u015b\u0107 zwi\u0105zana z wojn\u0105. Do\u015bwiadczenia, z kt\u00f3rymi mierz\u0105 si\u0119 nowe pokolenia, to do\u015bwiadczenia pe\u0142ne l\u0119ku, z jedyn\u0105 pewno\u015bci\u0105, \u017ce czasy, w kt\u00f3rych przyjdzie im \u017cy\u0107, b\u0119d\u0105 trudne. I wiemy, \u017ce po raz pierwszy pokolenie po naszym b\u0119dzie \u017cy\u0142o gorzej ni\u017c pokolenie ich rodzic\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
W ten spos\u00f3b beznadzieja zakorzenia si\u0119 g\u0142\u0119boko w sercach m\u0119\u017cczyzn i kobiet naszych czas\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Ale poza historycznymi momentami, kt\u00f3re naznaczy\u0142y COVID czy konflikt na Ukrainie, ta beznadzieja jest odbierana naszemu spo\u0142ecze\u0144stwu w ogromnie subtelny spos\u00f3b. To ca\u0142a atmosfera beznadziei, kt\u00f3r\u0105 oddychamy od lat. Zamiast pozytywnego, pe\u0142nego \u015bwiat\u0142a spojrzenia na \u017cycie, zostali\u015bmy wrzuceni w perspektyw\u0119 walki, konfliktu i ciemno\u015bci. Zostali\u015bmy pozbawieni nadziei.<\/p>\n\n\n\n
Ziemia, na kt\u00f3rej stoimy, nie jest ju\u017c twarda. Prawda sta\u0142a si\u0119 wzgl\u0119dna, moralno\u015b\u0107 subiektywna, filary, na kt\u00f3rych opiera si\u0119 spo\u0142ecze\u0144stwo, zw\u0142aszcza jednostka i rodzina, zosta\u0142y zachwiane i zakwestionowane. W przeciwie\u0144stwie do modeli bohater\u00f3w, kt\u00f3rzy uosabiali warto\u015bci sprawiedliwo\u015bci i uczciwo\u015bci, w serialach i filmach prezentowane s\u0105 nam obecnie modele niejednoznaczne i m\u015bciwe. Prawda si\u0119 rozmywa, idea\u0142y, o kt\u00f3re warto walczy\u0107, a nawet odda\u0107 za nie \u017cycie, zostaj\u0105 zdegradowane do pragmatyzmu \"ka\u017cdy sobie rzepk\u0119 skrobie\", sens \u017cycia sprowadza si\u0119 do \"carpe diem\".<\/p>\n\n\n\n
Nie zawodzi w naszej edukacji to, \u017ce nasza m\u0142odzie\u017c potrzebuje lepszych umiej\u0119tno\u015bci studiowania, czy nowoczesnych komputer\u00f3w do lepszej pracy. To nie motywacja, kt\u00f3r\u0105 im dajemy, zawodzi. To, co im odebrali\u015bmy, to sens ich \u017cycia. Po prostu pozbawiamy ich nadziei. A bez tego, w ko\u0144cu, nie ma ostatecznego powodu do wysi\u0142ku i pracy.<\/p>\n\n\n\n
I nie jest to pytanie abstrakcyjne czy odleg\u0142e. Jest ona tak bliska jak \u017cycie ka\u017cdego z naszych m\u0142odych ludzi. Konieczne jest, aby ka\u017cdy m\u0142ody cz\u0142owiek znalaz\u0142 sw\u00f3j konkretny pow\u00f3d do \u017cycia, w stylu zaproponowanym przez Victora Franka w jego s\u0142ynnej logoterapii przedstawionej nam w ksi\u0105\u017cce \"Cz\u0142owiek szuka sensu\". Do tego musimy d\u0105\u017cy\u0107 my, wychowawcy, zaczynaj\u0105c od w\u0142asnych rodzic\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Ale tak\u017ce spo\u0142ecznie musimy odwr\u00f3ci\u0107 t\u0119 sytuacj\u0119. Musimy odwa\u017cy\u0107 si\u0119 zaproponowa\u0107 m\u0142odym ludziom pozytywne wzorce do na\u015bladowania. Musimy zach\u0119ca\u0107 ich do wiary w to, co najszlachetniejsze w ludzkim sercu. Musimy zach\u0119ca\u0107 ich do d\u0105\u017cenia do dobra, do odkrywania i obrony prawdy, do kontemplowania i cieszenia si\u0119 pi\u0119knem. My wszyscy wychowawcy musimy by\u0107 prawdziwymi nauczycielami nadziei.<\/p>\n\n\n\n
Bo nadzieja, jakkolwiek ma\u0142a by si\u0119 nie wydawa\u0142a, jak powiedzia\u0142 francuski poeta Charles Peguy w swoim s\u0142ynnym wierszu \"Ma\u0142a nadzieja\", jest motorem \u017cycia.<\/p>\n\n\n\n
Ta nadzieja nie ma nic wsp\u00f3lnego z woluntarystycznym optymizmem, a tym bardziej z naiwno\u015bci\u0105 typu \"wszystko b\u0119dzie dobrze\". Nadzieja liczy si\u0119 z cierpieniem i b\u00f3lem, z pora\u017ck\u0105 i wysi\u0142kiem, z najg\u0142\u0119bsz\u0105, a czasem najbardziej surow\u0105 rzeczywisto\u015bci\u0105 \u017cycia. Nadzieja jest ugruntowana w obecnej i przysz\u0142ej rzeczywisto\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
To, moim zdaniem, jest najg\u0142\u0119bsza odnowa, jakiej potrzebuje nasza edukacja. Aby m\u00f3c wyposa\u017cy\u0107 naszych uczni\u00f3w w pewniki i nadzieje, kt\u00f3re pomog\u0105 im i\u015b\u0107 i wchodzi\u0107 w przysz\u0142o\u015b\u0107 bez l\u0119ku.<\/p>\n\n\n\n
Aby tak si\u0119 sta\u0142o, konieczne jest, aby sam nauczyciel mia\u0142 t\u0119 nadziej\u0119 zakorzenion\u0105 w swoim sercu i w swoim \u017cyciu, bo w ko\u0144cu, jak dobrze wiemy, dajemy tylko to, co mamy. Dlatego nikt, kto jest zgorzknia\u0142y lub beznadziejny nie powinien by\u0107 nauczycielem, bo przeka\u017ce swoj\u0105 gorycz i beznadziej\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Ma\u0142a nadzieja, <\/em>Charles Peguy,<\/p>\n\n\n\n \"Jestem, m\u00f3wi B\u00f3g, Mistrzem Trzech Cn\u00f3t.<\/p>\n\n\n\n Wiara jest wiernym ma\u0142\u017conkiem.<\/p>\n\n\n\n Charity jest gorliw\u0105 matk\u0105.<\/p>\n\n\n\n Ale nadzieja to bardzo ma\u0142e dziecko.<\/p>\n\n\n\n Ja jestem, m\u00f3wi B\u00f3g, Mistrzem Cn\u00f3t.<\/p>\n\n\n\n Jest to Wiara, kt\u00f3ra stoi mocno na wieki.<\/p>\n\n\n\n Dobroczynno\u015b\u0107 jest tym, co jest dane na wieki.<\/p>\n\n\n\n Ale moja ma\u0142a nadzieja to ta, kt\u00f3ra wstaje co rano.<\/p>\n\n\n\n Ja jestem, m\u00f3wi B\u00f3g, Panem Cn\u00f3t.<\/p>\n\n\n\n Wiara to ta, kt\u00f3ra ci\u0105gnie si\u0119 na wieki wiek\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Mi\u0142o\u015b\u0107 jest tym, co rozci\u0105ga si\u0119 na wieki.<\/p>\n\n\n\n Ale moj\u0105 ma\u0142\u0105 nadziej\u0105 jest ta, kt\u00f3ra codziennie rano m\u00f3wi nam dzie\u0144 dobry.<\/p>\n\n\n\n Ja jestem, m\u00f3wi B\u00f3g, Panem Cn\u00f3t.<\/p>\n\n\n\n Wiara jest \u017co\u0142nierzem, kapitanem broni\u0105cym twierdzy.<\/p>\n\n\n\n Miasto kr\u00f3la, na granicach Gaskonii, na granicach Lotaryngii.<\/p>\n\n\n\n Mi\u0142osierdzie to lekarz, ma\u0142a siostra ubogich,<\/p>\n\n\n\n Kto dba o chorych, kto dba o rannych,<\/p>\n\n\n\n Do kr\u00f3lewskich biedak\u00f3w,<\/p>\n\n\n\n Na granicach Gaskonii, na granicach Lotaryngii.<\/p>\n\n\n\n Ale moja ma\u0142a nadzieja to<\/p>\n\n\n\n ten, kt\u00f3ry wita ubogich i sieroty.<\/p>\n\n\n\n Ja jestem, m\u00f3wi B\u00f3g, Panem Cn\u00f3t.<\/p>\n\n\n\n Wiara to ko\u015bci\u00f3\u0142, katedra zakorzeniona w glebie Francji.<\/p>\n\n\n\n La Caridad to szpital, sanatorium, kt\u00f3re zbiera wszystkie nieszcz\u0119\u015bcia \u015bwiata.<\/p>\n\n\n\n Ale bez nadziei wszystko to by\u0142oby niczym innym jak cmentarzem.<\/p>\n\n\n\n Ja jestem, m\u00f3wi B\u00f3g, Panem Cn\u00f3t.<\/p>\n\n\n\n To Wiara czuwa nad wiekami wiek\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Mi\u0142osierdzie to ten, kt\u00f3ry czuwa nad wiekami.<\/p>\n\n\n\n Ale moja ma\u0142a nadzieja to ta, kt\u00f3ra k\u0142adzie si\u0119 do \u0142\u00f3\u017cka ka\u017cdej nocy<\/p>\n\n\n\n i budzi si\u0119 ka\u017cdego ranka<\/p>\n\n\n\n i \u015bpi naprawd\u0119 spokojnie.<\/p>\n\n\n\n Ja jestem, m\u00f3wi B\u00f3g, Panem tej Cnoty.<\/p>\n\n\n\n Moja ma\u0142a nadzieja<\/p>\n\n\n\n to ten, kt\u00f3ry co noc k\u0142adzie si\u0119 spa\u0107,<\/p>\n\n\n\n w swoim \u0142\u00f3\u017cku jako dziecko, po odm\u00f3wieniu modlitwy,<\/p>\n\n\n\n i ten, kt\u00f3ry budzi si\u0119 ka\u017cdego ranka<\/p>\n\n\n\n i wstaje i odmawia swoje modlitwy z nowym spojrzeniem.<\/p>\n\n\n\n Ja jestem, m\u00f3wi B\u00f3g, Pan Trzech Cn\u00f3t.<\/p>\n\n\n\n Wiara to wielkie drzewo, d\u0105b zakorzeniony w sercu Francji.<\/p>\n\n\n\n A pod skrzyd\u0142ami tego drzewa - Charity,<\/p>\n\n\n\n Moja c\u00f3rka Charity chroni wszystkie nieszcz\u0119\u015bcia \u015bwiata.<\/p>\n\n\n\n I moja ma\u0142a nadzieja nie jest niczym wi\u0119cej<\/p>\n\n\n\n \u017ce ta ma\u0142a obietnica kie\u0142kowania<\/p>\n\n\n\n , kt\u00f3ry jest zapowiadany zaraz na pocz\u0105tku kwietnia\".<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Vivimos en tiempos de incertidumbre y desesperanza. Al tiempo de la pandemia ha seguido la inseguridad de la guerra. Las vivencias que afrontan las nuevas generaciones son de miedo, con la \u00fanica certeza de que los tiempos que afrontar\u00e1n van a ser dif\u00edciles. Y nosotros sabemos que, por primera vez, la generaci\u00f3n siguiente a la […]<\/p>\n","protected":false},"author":45,"featured_media":19622,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"pmpro_default_level":"","footnotes":""},"categories":[47],"tags":[],"class_list":["post-19621","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-firmas","pmpro-has-access"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/staging.omnesmag.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/19621","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/staging.omnesmag.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/staging.omnesmag.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/staging.omnesmag.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/45"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/staging.omnesmag.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=19621"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/staging.omnesmag.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/19621\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/staging.omnesmag.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/19622"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/staging.omnesmag.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=19621"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/staging.omnesmag.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=19621"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/staging.omnesmag.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=19621"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}