Święta Elżbieta, księżniczka węgierska i wielka hrabina Turyngii w Niemczech, urodziła się w 1207 roku jako córka króla Andrzeja II i Gertrudy z Andechs-Merano. W XVII wieku Murillo przedstawił ją jako “leczącą pacjentów z grzybicą”.
Zgodnie ze zwyczajami średniowiecznej szlachty, Elżbieta została zaręczona z niemieckim księciem Turyngii. W wieku czternastu lat wyszła za mąż za Ludwika IV, landgrafa lub wielkiego hrabiego Turyngii, i miała troje dzieci: Germanusa, następcę tronu; Zofię; i Gertrudę. Gertruda urodziła się po śmierci męża w 1227 roku, który padł ofiarą zarazy w drodze do Ziemi Świętej. Elżbieta miała zaledwie dwadzieścia lat. Święta Elżbieta zmarła w wieku dwudziestu czterech lat, w 1231 roku, i została kanonizowana przez Grzegorza IX w 1235 roku. To świadectwo pełnego i pełnego poświęceń życia.
Elżbieta Węgierska jest postacią kobiecą, która najpełniej uosabia pokutnego ducha Franciszka, zgodnie z franciszkańskim kalendarzem świętych. Kazania Braci Mniejszych wśród ludu, których nauczyli się od świętego Franciszka z Asyżu, polegały na nawoływaniu do życia pokutnego i praktykowania uczynków miłosierdzia. Krótkie życie Elżbiety wywołało skandal na dworze Wartburga; wielu uważało ją za szaloną z powodu jej miłosierdzia.
Pomagał słabym i promował szpitale
Gdy była jeszcze wielką hrabiną i pod nieobecność męża, musiała stawić czoła kryzysowi, który pogrążył kraj w głodzie. Opróżniła spichlerze powiatowe, aby pomóc potrzebującym, biedni i chorzy. Isabel widziała osobę Chrystusa w potrzebujących.
Oddał swój intelekt na służbę swoim praca socjalna. Za życia męża pomagała w zakładaniu szpitali w Eisenach i Gocie. Później, po owdowieństwie, wybudowała szpital w Marburgu (1229), co było jej ulubionym przedsięwzięciem. Aby nim zarządzać, założyła wraz z przyjaciółkami i dziewczętami zakon sióstr zakonnych i oddała go pod opiekę świętego Franciszka, kanonizowanego kilka miesięcy wcześniej.
