Jorge Juan y Santacilia (5 stycznia 1713 - 21 czerwca 1773) był hiszpańskim marynarzem, który wyróżniał się jako naukowiec, inżynier morski i urzędnik państwowy.
Został osierocony w wieku trzech lat, a jego edukacją zajął się wuj. W wieku 12 lat został wysłany na Maltę, gdzie został przyjęty jako stronnik Wielkiego Mistrza Zakonu. W wieku 16 lat został przyjęty jako pełny rycerz, co wiązało się z wieczystym ślubem celibatu.
Po powrocie do Hiszpanii wstąpił do Akademii Marynarzy w Kadyksie, gdzie wykazał się wielkim talentem matematycznym i brał udział w akcjach wojskowych, takich jak zdobycie Oranu. Po ukończeniu studiów został wybrany wraz z innym młodym marynarzem, Antonio de Ulloa, na członka ekspedycji geodezyjnej, z którą Paryska Akademia Nauk chciała określić kształt Ziemi.
Chodziło o rozstrzygnięcie między dwiema rywalizującymi teoriami grawitacji zaproponowanymi przez Kartezjusza i Newtona. Pierwszy przypisywał grawitację efektowi wirów subtelnej materii wypełniającej przestrzeń i przewidywał Ziemię wydłużoną przez bieguny, podczas gdy drugi wyjaśniał ją jako działanie na odległość działające przez próżnię i utrzymywał, że Ziemia będzie rozszerzona przez równik i spłaszczona przez bieguny.
Ekspedycja trwała prawie dziesięć lat i ostatecznie potwierdziła teorię Newtona. George John napisał o tym w książce, Obserwacje astronomiczne i fizyczne w królestwach Peru, co doprowadziło do mianowania go członkiem Paryskiej Akademii Nauk.
Przez resztę życia Jorge Juan niestrudzenie pracował w służbie hiszpańskiej korony: wprowadził nowe techniki budowy statków, zmodernizował stocznie, kopalnie i arsenały, zreformował nauczanie w Akademii Marynarzy, założył Królewskie Obserwatorium Astronomiczne w Madrycie.
Wreszcie, w późniejszych latach, napisał najlepszy traktat o budowie statków i nawigacji tamtych czasów: The Egzamin morski, który był studiowany w całej Europie i po raz pierwszy zastosował fizykę Newtona oraz rachunek różniczkowy i całkowy do projektowania statków.
