Alfonso Carrasco: "Ważne jest, aby być świadomym edukacyjnej pracy Kościoła".

Kongres "Kościół w edukacji", organizowany przez Komisję Episkopatu ds. Edukacji i Kultury, odbędzie się 24 lutego 2024 roku. Z okazji "fazy wstępnej", która miała miejsce w październiku, przeprowadziliśmy wywiad z monsignorem Alfonso Carrasco, przewodniczącym Komisji.

Picture of Loreto Rios

31 de październik de 2023

6 min de lectura

Monsignor Alfonso Carrasco ©CEE

Jak zaznaczają na swojej stronie internetowej, "The Komisja Episkopatu ds. Edukacji i Kultury organizuje kongres "Kościół w edukacji", którego sesja końcowa odbędzie się 24 lutego w Madrycie". Przed tą "sesją końcową" przez cały październik odbywała się "faza wstępna", która rozpoczęła się 2 października w Barcelonie, w której w każdy poniedziałek i środę odbywały się "fazy wstępne", w których w każdy poniedziałek i środę odbywała się "faza wstępna", w której w każdy poniedziałek i środę odbywała się "faza wstępna". Doświadczenie i panel uczestnictwa. W panelach tych zaprezentowano 78 projektów "opracowanych w różnych dziedzinach edukacji". "Ponadto w Strona internetowa Kongresu Utworzono przestrzenie, w których cała społeczność edukacyjna jest zaproszona do pozostawienia swoich doświadczeń i refleksji", czytamy na stronie Kongresu.

Z okazji zakończenia pierwszej fazy, która miała miejsce w październiku, przeprowadziliśmy wywiad z księdzem Alfonso Carrasco, przewodniczącym Komisji Episkopatu ds.

Jak powstał projekt kongresu i jakie są jego główne cele?

Projekt kongresu powstał jako odpowiedź na szeroko podzielaną kościelną odpowiedzialność za edukację, uważaną za pilną w czasach wielkiego kryzysu. zmiany edukacyjne w Hiszpanii i na świecie, do czego wzywa nas papież, proponując "globalny pakt edukacyjny".

Jest to również owoc doświadczenia długiej drogi uczestnictwa i wielu spotkań, które były możliwe dzięki pracy Komisji na przestrzeni lat. Jeśli w naszym świecie edukacyjnym istniało już przekonanie o potrzebie wzajemnego słuchania, współpracy i wsparcia w obliczu głębokich zmian, których doświadczamy, debata publiczna sprowokowana przez opracowanie Lomloe oznaczała nowe wyzwanie dla naszej obecności i zaangażowania jako Kościoła w edukacji.

W tym kontekście Kongregacja Edukacji Katolickiej opublikowała w 2022 r. Instrukcję na temat "tożsamości szkoły katolickiej w kulturze dialogu", kładąc nacisk na podstawową potrzebę wzrastania w świadomości własnej tożsamości i przypominając nam o kilku zasadniczych ideach: misja edukacyjna jest nieodłącznym wymogiem naszej wiary i częścią samej misji Kościoła, przede wszystkim wobec naszych własnych dzieci; ale jednocześnie jest również podstawowym narzędziem naszej otwartości na społeczeństwo, naszej gotowości do proponowania i dialogu w coraz bardziej międzykulturowym świecie.

To właśnie z tego zestawu czynników wynika inicjatywa i formy wybrane dla Kongresu, a także jego główne cele:

  • wzrastać w świadomości znaczenia naszej misji edukacyjnej, nierozerwalnego związku między wiarą a edukacją;
  • spotykać się i słuchać siebie nawzajem jako obecność Kościoła, aby umożliwić wspólne stawianie czoła wyzwaniom obecnego momentu edukacyjnego, wspólne podążanie i dzielenie się zasobami;
  • przedstawienie i zaproponowanie naszego doświadczenia edukacyjnego w kontekście dialogu społecznego na temat edukacji.

Jakie są główne wyzwania edukacyjne stojące obecnie przed społeczeństwem?

Myślę, że główne wyzwania edukacyjne są zawsze takie same, nawet jeśli okoliczności społeczne i sposoby ich realizacji bardzo się zmieniają. Dziś wyzwaniem nie jest już to, że nasze społeczeństwo nie reaguje na prawo do edukacji dzieci i młodzieży, ani to, że problemy systemu edukacji nie wynikają z braku zasobów.

Trudności wynikają raczej z rozpadu "paktu edukacyjnego": z trudności rodzin w przyjęciu odpowiedzialności za edukację; z tendencji do ograniczania wolności edukacji, ograniczania przestrzeni dla inicjatywy społecznej i jej niezbędnego finansowania oraz na wiele sposobów faworyzowania ośrodków państwowych; z pokusy narzucania antropologii i ideologii światu edukacyjnemu przez władzę polityczną, które kontrastują z antropologiami i ideologiami ważnych części społeczeństwa, a także ze świeckością lub neutralnością państwa.

Ostatecznie jednak wyzwania są zawsze takie same: zapewnić, by system edukacji i każdy ośrodek chronił centralne miejsce jednostki, służył jej integralnej formacji, tak aby była ona wprowadzana w wiedzę o świecie, wzrastała w wolności i odpowiedzialności oraz mogła wnieść rzeczywisty wkład w odnowę społeczeństwa.

Wyzwania te są stawiane w naszych czasach w całej ich radykalności. Ponieważ wzrost siły społecznej i środków technicznych kusi do instrumentalizacji edukacji i uczniów. A także dlatego, że jeśli edukacja nie jest w wystarczającym stopniu oparta na szacunku dla jednostki, nie ma miejsca niezbędne uczenie się podstawowych umiejętności osobistych i społecznych, prawdziwej zdolności do dialogu i tolerancji, co prowadzi do narastania niepokojów i konfliktów.

Co Kościół może wnieść do tego obrazu?

Kościół może przede wszystkim przynieść prawdziwą pasję edukacyjną, w której osoba jest w centrum. Dzięki wierze wiemy, że nasz Pan oddał swoje życie na krzyżu za każdego z nas, że żaden skarb nie jest wart tyle, co życie i dusza najmniejszego z nas. Miłość wyraża się w pragnieniu dobra, wzrostu i dojrzałości całej osoby, zrozumienia świata i życia w świetle prawdziwej wiary, umiejętności przyjęcia własnej odpowiedzialności. Dlatego właśnie pasja edukacyjna poruszała Kościół od samego początku.

Dało to początek wielu instytucjom edukacyjnym, szkołom i uniwersytetom. Dlatego wnosimy również konkretne możliwości edukacji w świetle wiary, tożsamości i metody, które wzbogacają panoramę systemu edukacyjnego pluralistycznego społeczeństwa, takiego jak nasze.

Ważnym wkładem jest również w pełni realistyczny sposób opieki nad jednostką. Jesteśmy świadomi ograniczeń, bólu, trudności, ale zawsze nosimy w sobie większą nadzieję, która pozwala nam troszczyć się o każdego; i uczynić szkołę miejscem, w którym każdy znajduje nowe możliwości. Z drugiej strony, wprowadzeni w horyzont pełnej prawdy przez Ewangelię, ufamy rozumowi, szukamy jego ćwiczenia i rozwoju, jako czynnika w pełni osobistego: jak moglibyśmy kogoś szanować, gdybyśmy nie zaproponowali rozsądnego sposobu uczenia się, rozumienia świata i życia?

Kościół nie wyklucza żadnego wymiaru świata ani osoby z tego wychowania, aby zachować horyzont formacji integralnej. Podkreśla w szczególności znaczenie wychowania moralnego i religijnego, biorąc pod uwagę tożsamość ucznia, jego dziedzictwo kulturowe i religijne. Obrona szacunku dla osoby ucznia, w konkrecie jego egzystencjalnych korzeni, jest stałym wkładem Kościoła, który z naciskiem proponuje ją jako konieczną także dzisiaj dla całego systemu edukacyjnego.

Krótko mówiąc, cenimy istnienie dobrego systemu edukacyjnego, bronimy dobra pedagogiki, bez obaw akceptujemy potrzebę odnowienia metod dydaktycznych. I chcemy być w publicznej przestrzeni edukacyjnej, w świecie szkół, aby promować wspólne rozważania, dialog społeczny, pożądaną współpracę.

Chcielibyśmy, aby nasza szczególna obecność i zaangażowanie jako Kościoła w edukację przyczyniły się nie tylko do wolności nauczania i pluralizmu naszego systemu edukacyjnego, ale także jako wielka publiczna afirmacja ogromnego dobra, jakim jest edukacja, jako pierwszy i niezbędny wyraz szczerej miłości do ucznia, nadziei na jego przyszłość i przyszłość naszego społeczeństwa. Chcemy przynieść prawdziwą miłość do edukacji, radykalne docenienie każdej osoby.

Jakie wnioski i lekcje można wyciągnąć z dotychczasowych spotkań dziewięciu paneli Experience?

Jest zbyt wcześnie, aby wyciągać wnioski i zbierać owoce dziewięciu paneli. Należałoby poczekać na wkład refleksji i doświadczenia protagonistów z różnych dziedzin, z których do tej pory udało się wyrazić tylko krótki wybór.

Już teraz można jednak powiedzieć, że prace przygotowawcze wymagały współpracy wielu osób, których gotowość i chęć uczestnictwa była niezwykła. Również paneliści zaangażowali się w sposób godny podziwu, nie tylko wnosząc własny wkład, ale także dzieląc się zasobami i czasem.

Z drugiej strony, mimo że jesteśmy tylko oknem na całe edukacyjne światy, byliśmy w stanie dostrzec bogactwo obecności i zaangażowania, często nieznane nam samym. Bardzo ważne jest, aby zdawać sobie sprawę z ogromnego zadania edukacyjnego, które Kościół realizuje, często przez długi czas, z godnym podziwu osobistym zaangażowaniem tak wielu osób.

Już na wstępie dostrzegamy bogactwo naszego zróżnicowanego doświadczenia pedagogicznego, nasze mocne, ale i słabe strony; dostrzegamy wyzwania. Jednocześnie cieszymy się, że możemy się spotkać, podzielić się z braćmi realizowaną misją, a także sprawić, by w społeczeństwie rozbrzmiał głos, który ukaże bogactwa edukacyjne i osobiste, z których nie zawsze zdajemy sobie sprawę.

Wreszcie, dostrzegamy, że stawiamy kroki na drodze, która jest wciąż długa, ale bardzo dobrze, że możemy na nią wspólnie wkroczyć. Panele są początkiem pracy: wciąż oczekują na wkład wielu osób, pochodzących z każdej dziedziny; i spotkają się w pracy Konferencji 24 lutego przyszłego roku.

Ale sam Kongres jest w rzeczywistości także krokiem na szerokim horyzoncie. Niech Bóg sprawi, aby jego obchody pomogły nam iść razem, ze wszystkich sfer, protagonistów i instytucji, w wypełnianiu misji edukacyjnej Kościoła, wiedząc, jak być obecnym i odpowiadać na zmiany i wyzwania naszych czasów.

Wzrastanie w świadomości naszej tożsamości, manifestowanie jej w czynach i słowach, przeżywanie jej w komunii, zawsze będzie doświadczeniem wewnętrznie radosnym, dobrem dla innych i radością dla tych, którzy są powołani do przeżywania tej misji także w naszych czasach.

¿Te ha gustado? Compártelo

Viajes del Papa

To się dzieje...

Holywins: una alternativa alegre y católica a Halloween

Redakcja Omnes

El milagro de la nieve

El «milagro de la nieve» que hoy recuerda Santa María la Mayor

Teresa Aguado Peña

pensamiento político san agustín

¿Cuál es el pensamiento político de san Agustín?

Santiago Leyra Curiá

PapieżWniebowzięcieDziewicyCastelgandolfo

Papież śpiewa o miłości i czystości duszy w Wniebowzięciu Maryi

Francisco Otamendi

Eclipse

María, el eclipse y la ceguera de amor

Antonio Moreno