Teresa de Cepeda y Ahumada urodziła się w Ávili w 1515 r. w wielodzietnej i pobożnej rodzinie. Historyczny kontekst jej dzieciństwa był epicki: rekonkwista właśnie się zakończyła, była wojna we Flandrii, wyprawy do Ameryki, literatura rycerska. Teresa jest przesiąknięta tą wielkodusznością i bawi się w bycie pustelnicą, męczennicą Maurów lub damą zalotną w wielkich romansach.
Osierocona w wieku 13 lat, prosi Matkę Bożą o adopcję, mimo że jest jeszcze dzieckiem. "bardzo niechętna byciu zakonnicą". Jednak augustiańska szkoła z internatem, w której się kształcił, stopniowo osłabiła jego światowość i doprowadziła do pojawienia się powołania zakonnego, co zaowocowało wstąpieniem do La Encarnación w 1535 roku.
Wkrótce potem poważnie zachorował. Wyzdrowiał, ale ta słabość nieustannie przypominała mu o ulotności świata i absolutnej potrzebie Boga. Mimo to lata duchowej letniości miną, w niezwykle zrelaksowanym środowisku religijnym.
Nawrócenie Teresy
W Wielki Post 1554 roku, mając za sobą 19 lat życia zakonnego, Teresa odkryła zranionego Chrystusa i otrzymała silny dar łez przed miłością Boga, który zmienił jej życie.
Jego relacja z Bogiem została zrewolucjonizowana: "W przedwczesnym momencie ogarnęło mnie uczucie obecności Boga, co do którego nie mogłem mieć żadnych wątpliwości, że jest we mnie lub że jestem nim całkowicie pochłonięty". Otrzymuje wiele wizji i mistycznych doświadczeń, które popychają go ku świętości.
Ponadto zrodziło się pragnienie odnowienia życia zakonnego, które postrzegał jako zbyt wygodne, intuicja, która dojrzewała przez lata i doprowadziła do założenia nowych karmelitów i reformy karmelitów bosych.
Pośród wielu wrogości stworzył pierwszy Karmel św. Józefa w samej Avili w 1562 roku. Jana od Krzyża i wielu innych świętych i mistrzów duchowych z nowym Zakonem jako prawdziwą matką.
Jego dzieła
Jego doświadczenie jest źródłem całego jego duchowego nauczania, co nie jest małą rzeczą. Jego ludzkie ciepło i dowcip zobowiązują każdego zainteresowanego jego lekcjami do bliższego przyjrzenia się jego duchowym notatkom, jego wierszom i bardzo obfitej kolekcji listów, która pokazuje sieć przyjaźni, które był w stanie utkać. I, oczywiście, istnieje ważny tryptyk dzieł, które wyznaczają historię duchowości chrześcijańskiej i kultury latynoskiej.
Chronologicznie pierwszym z nich jest Księga życiajaką znamy od czasu jej pierwszego wydania w 1562 roku, lub Księga miłosierdzia, jak nazwała ją sama Teresa. Napisany na prośbę jej spowiednika, jest klasyczny sam w sobie, w którym po raz pierwszy proponuje swoją osobistą teologię modlitwy. Święta jest fascynująca w tym punkcie: jej własne życie staje się teologią tajemnicy Boga i chrześcijańskiej egzystencji, z korzyścią dla wszystkich. Przedstawia modlitwę jako doświadczenie przyjaźni z Bogiem, jako centralne doświadczenie chrześcijańskie. Parafrazując Sobór Watykański II, moglibyśmy powiedzieć, że odkrywa powszechne powołanie wszystkich chrześcijan do modlitwy.
Następny nadchodzi Droga do doskonałościKsiążka została opublikowana w 1566 roku, dedykowana pierwszej grupie mniszek nowego klasztoru karmelitańskiego w Avila. Jest to propedeutyczny podręcznik życia duchowego we wszystkich jego wymiarach, od ascezy po mistycyzm. Pojawia się tu wiele interesujących elementów: duchowa wartość braterstwa i relacji, pokora i ubóstwo, postęp modlitwy i misyjny zasięg modlitwy wierzących.
Wreszcie, arcydziełem Teresy jest Zamek wewnętrzny, o Mieszkaniajak jest powszechnie znany. Napisany w 1577 roku, jest mistrzowskim pogłębieniem duchowej ścieżki wierzącego, opartej na symbolu zamku i strukturze stopniowo wewnętrznych pomieszczeń prowadzących do sali tronowej. "w głębi duszy gdzie mieszka Król, Oblubieniec, Jezus Chrystus.
W tych duchowych salach życie w Duchu ewoluuje: najpierw przez bardziej ascetyczne fazy do mistycznych faz duchowego bezruchu.
W ostatnich Mieszkaniach zarysowana jest świętość: duchowe małżeństwo, mistyczne zjednoczenie z Bogiem we wzajemnym oddaniu siebie. Bernini, w swoim Ekstaza Roman, pozostawił nam bezcenną interpretację tego doświadczenia pasji i uległości wobec nieznanej Miłości.
Wracając z fundacji Burgos, zatrzymała się w Alba de Tormes. Chora, dosłownie wyczerpana życiem pełnym poświęcenia, zmarła w 1582 roku. "Ostatecznie umieram jako córka Kościoła", mówi z ulgą po misji, która spotkała się z dużym sprzeciwem, zwłaszcza ze strony jej własnej rodziny. "Najwyższy czas, mój mężu, żebyśmy się spotkali".Ostrzega, że doskonałość życia chrześcijańskiego, którą jest miłość, spełnia się również dla niej.
