"Chrześcijanie i muzułmanie są braćmi". Te słowa papieża Franciszka stały się jednym ze sztandarowych zwrotów podróży apostolskiej do Europy. Afryka któremu po raz kolejny udało się całkowicie zmienić geografię i umieścić peryferie w centrum świata. Przesłanie z duchowym rdzeniem, a także konkretna prowokacja dotycząca jednego z najbardziej złożonych aspektów zmian, w których jesteśmy zanurzeni: relacji między chrześcijanami i muzułmanami. Relacja pokrewieństwa, braterstwa, dla Franciszka; ale taka, która zdradza islamski terroryzm, który zalał Europę krwią. Sprawia, że zastanawiamy się, dlaczego nawet bracia zabijają się nawzajem, gdy nie uznają się za dzieci tego samego ojca. Rewolucja francuska była ubrana w fraternité jako skutecznego sztandaru, ale w imię tego tak wielu braci skończyło na gilotynie.
Braterstwo, które prowadzi do pokoju, tak często przywoływane na afrykańskich ziemiach przez papieża Franciszka, jest natomiast zupełnie inne. Rodzi się ona z rozpoznania w drugim kogoś, kto jest dla mnie dobry, bo przynosi mi coś dobrego. Dokładnie odwrotnie niż przekonanie, które uzbraja dżihadystów, zapędzonych w dążeniu do brutalnej utopii: wyobrażają sobie świat wolny od wszelkiej różnorodności, bo pozwalający żyć tylko tym, którzy są identyczni z ich pomysłem na życie. Nie przyznaje się do inności. Być może, jeśli nie urodzisz się bratem, możesz nim zostać. Świadczą o tym ci, którzy wychowują na różnych poziomach: człowiek staje się bratem lub siostrą, odkrywa, że w osobie, która stoi przede mną, jest coś dobrego dla mnie, dzięki cierpliwemu i odważnemu wychowaniu, które nie jest równoznaczne z "pouczaniem". Jeśli nauka czytania i robienia rachunków jest fundamentalna, to prawdziwie użyteczna edukacja jest tą integralną: przewiduje opiekę nad osobą, która prosi o towarzystwo, aby odkryć przyjemność życia w pełni, podjąć podróż z innymi poza granice plemienia, wejść w relację, zaufać i podjąć ryzyko.
