W nowym wywiadzie dla Sustainability 5G rozmawiamy z José María Ziarrusta Abásolo, menedżerem-ekonomistą diecezji Bilbao od 2008 roku. Pasjonat pracy zespołowej, otoczył się bardzo dużą grupą profesjonalistów i wolontariuszy ze wszystkich dziedzin i wspólnie założyli programy których są pionierami. Ostatnio zajęli pierwsze miejsce, dzielone z diecezją Burgos, w konkursie ranking w sprawie przejrzystości diecezji.
Dlaczego diecezja Bilbao, wraz z diecezją Burgos, jest najbardziej przejrzysta ze wszystkich?
Przejrzystość była i jest jednym z priorytetowych projektów zawartych w naszym planie strategicznym i poświęciliśmy jej wiele wysiłku, angażując różne obszary diecezjalne. Przejrzystość wydaje nam się fundamentalna w instytucji takiej jak Kościół, która utrzymuje się dzięki zaangażowaniu wiernych.
Co robią finansowo parafie osiągające najlepsze wyniki?
Zwrócę uwagę na kilka kluczowych punktów, które powiedział mi pewien proboszcz, będący punktem odniesienia dla dobrych praktyk:
Praca w zespole i z dobrymi współpracownikami.
Systematyczna praca, która jest weryfikowana i ulepszana.
Oczy i uszy uważne na to, o co proszą wierni i co inni robią lepiej od nas.
Dostępność, twarzą w twarz, a także przez internet lub sieci.
Poznajcie parafian i określcie ich w różnych grupach: katecheci, małżeństwa, młodzież, starsi itd.
Komunikacja, zarówno w sprawach duchowych, jak i ekonomicznych oraz innych związanych z parafią. Posiadanie kanałów komunikacji dla różnych grup.
Przejrzystość.
Kim są najhojniejsi z wiernych?
To oni najlepiej znają życie i potrzeby parafii, dlatego komunikacja i przejrzystość są fundamentalne, bo ułatwiają zaangażowanie wiernych. Trudno jest osobie zaangażować się, jeśli nie wie, co może wnieść i jaka jest wartość jej wkładu, czy to w postaci czasu, talentu czy pieniędzy.
Co martwi kwestora?
Chodzi nam o to, aby mieć dobre informacje, planować, uczyć się, rozwijać narzędzia zarządzania, angażować ludzi, którzy potrafią współpracować, dbać o pozyskiwanie zasobów i zarządzać nimi w odpowiedni sposób, w służbie działalności duszpasterskiej Kościoła. Gospodarka jest narzędziem realizacji zadań duszpasterskich.
O czym marzy kwestor?
Z wieloma rzeczami, ale żeby umieścić jedną, która ma związek z naszą wizją ekonomiczną, to byłoby to samofinansowanie, to znaczy, że możemy być Kościołem utrzymywanym wyłącznie przez wiernych, choć każda inna pomoc jest mile widziana, ale bez uzależnienia od nich.
Książka?
Najbardziej poczytna książka na świecie: Biblia.
Jak w tym roku odkryliście siebie na nowo, aby służyć wiernym?
Ten pandemiczny rok był czasem przyspieszonej nauki i mieliśmy do pomocy kilka technologicznych fundamentów. Kilka kluczowych to:
Komunikacja i przejrzystość w celu zaangażowania ludzi.
Pomoc w korzystaniu z technologii cyfrowych.
Digitalizacja dokumentów i aplikacje komputerowe do pracy on-line.
Kontakty i bazy danych do komunikacji z wiernymi.
Korzystanie z mediów, portali społecznościowych, transmisji strumieniowych.
Spotkania, szkolenia online i telepraca.
Ogólnie rzecz biorąc, dostosowanie się do nowej sytuacji we wszystkich parafiach i instytucjach diecezjalnych, bez utraty osobistego kontaktu z najbardziej potrzebującymi.
Dlaczego tak trudno nam się dostosować do zmian?
Bo zmiana stwarza niepewność, ale jest konieczna, by iść do przodu. Często zmieniamy się, ponieważ zmuszają nas do tego sytuacje, w których żyjemy, ale lepiej jest przewidywać wydarzenia, abyśmy byli przygotowani do reagowania na nowe potrzeby w miarę ich pojawiania się.
Jak skarbnik ewangelizuje, zawsze wśród materiału?
Jak każdy inny, dzielący się swoją wiarą, z codziennej praktyki. To, co materialne czy ekonomiczne, nie jest rzeczą istotną, ale jest niezbędnym środkiem, który jest w służbie ewangelizacji. Sposób pozyskiwania środków finansowych i sposób zarządzania nimi jest również sposobem przeżywania wiary.
Czy Bóg potrzebuje pieniędzy, aby budować Królestwo?
Bóg na pewno tego nie potrzebuje, ale dla ludzi dzisiaj konieczne jest posiadanie środków finansowych na rozwój zadania duszpasterskiego i ewangelizacyjnego, i to nie tylko pieniędzmi, ale także naszym czasem i wiedzą. Jest to ćwiczenie ze współodpowiedzialności.
Co najbardziej podobało Ci się w tych miesiącach?
Jest takie zdanie, które lubię "nie marnuj dobrego kryzysu". Kryzysy skłaniają nas do refleksji i myślę, że ta pandemia nauczyła nas wielu rzeczy. Oprócz tego, czego się nauczyliśmy, podobało mi się zaangażowanie i poświęcenie ludzi we wszystkich dziedzinach. Często nieodpowiedzialne zachowanie nielicznych przesłania dobrą pracę zdecydowanej większości i widzieliśmy, że kryzys taki jak ten, którego doświadczamy, uaktywnił wiele osób do współpracy w celu ograniczenia jego skutków, współpracując również w pomaganiu innym.
